Review: Dick Dale in 013

De rest van de band staat al op het podium, samen met het publiek staan ze te wachten op wat komen gaat.
Daar is het dan eindelijk, in de verte, het o zo bekende gitaar geluid.

Getooid met haarband en gouden gitaar verschijnt hij ten tonele. Dick Dale, bij het grote publiek vooral bekend van dat ene nummer uit Pulp Fiction.


Volgens de meester zelf, het nummer dat Quentin Tarantino de kracht en energie gegeven heeft voor het maken van de film. Maar er is meer dan Miserlou, veel meer blijkt al snel. De koning van de surfgitaar laat er geen gras over groeien en het ene na het andere snelle gitaar nummer brengt hij ten gehore.
De vonken vliegen van het podium af, de mannen hebben het naar hun zin op het podium en dat is te merken. Het publiek is inmiddels veranderd in een grote golvende oceaan met Dick Dale als eenzame surfer die de perfecte surfbreak gevonden lijkt te hebben op het podium van 013.


Na een korte adempauze in de vorm van een blues-achtig nummer verruild Dick Dale zijn 'Beast' (zo noemt Dick Dale zijn gitaar) voor een paar drumstokken en neemt hij plaats achter de drummer en wordt het publiek getrakteerd op een drumduet om vervolgens met diezelfde drumstokken nog een stukje basgitaar te spelen.

Omdat het publiek toch al met verbazing naar zijn kunsten staat te kijken wordt ook Dick's eerste muzikale liefde tevoorschijn getoverd, de trompet en ook hier weet de man wel raad mee. Dit alles gebeurt natuurlijk zonder dat het er ook maar een moment moeilijk uitziet. Dick Dale is en blijft natuurlijk nog steeds een 'coole surf dude'.
Nadat hij ruim 2 uur aan een stuk heeft gespeeld met als afsluiter een cover van 'Third stone from the sun' van collega gitaar legende Jimmy Hendrix houdt Dick Dale het voor gezien. Op het podium althans want er is natuurlijk
nog de vaste signeersessie, hier verzamelen zich hele drommen fans om hem heen en zo eindigd 'another day in the life of the King of surfguitar'.