Josie Dew fietst 400.000 kilometer

De Engelse Josie Dew (43) doet niets liever dan het onbekende avontuur tegemoet fietsen. Hierbij houdt ze zich niet bezig met ellenlange voorbereidingen, ze stapt liever op haar volgeladen fiets en ziet dan wel of ze een paar maanden later door de woestijn of sneeuw fietst. De soms hachelijke situaties die ze als solo fietsende vrouw meemaakt, neemt ze hierbij voor lief. Door haar ervaringen aan het papier toe te vertrouwen, is Josie een bekende wereldfietser geworden. Ze heeft tot nu toe een zestal boeken geschreven.

Jouw soloavontuur “Ik ben al sinds mijn jeugd verliefd op fietsen. Waarschijnlijk komt dit omdat ik als klein kind uit een rijdend busje ben gevallen waardoor ik voor de rest van mijn leven een hekel aan auto’s heb gekregen. Deze liefde voor het fietsen is alleen maar groter geworden en vanaf mijn elfde jaar begon ik er met de fiets op uit te trekken. Deze ‘tochten’ in de omgeving van mijn ouderlijk huis groeiden in de loop der jaren uit tot wereldreizen. Het is moeilijk om te zeggen wat voor mij tot nu toe het ultieme soloavontuur is geweest. Iedere reis heeft namelijk zijn hoogtepunten. Zo vond ik het fascinerend om als vrouw door Afrika te fietsen en was ik stil door de schoonheid van de uitgestrekte Sahara. Ik Amerika werd ik letterlijk overvallen, in de vorm van ontzagwekkende onweersbuien, door de overweldigende natuur en op Hawaii daalde ik al schreeuwend van de flanken van een vulkaan af. In het overvolle Japan blies een typhoon me bijna van mijn fiets en werd ik door de vriendelijke maar niet Engels sprekende mensen altijd de verkeerde kant opgestuurd. In Roemenië begreep ik ook niets van de taal maar daar was ik ontroerd door de gastvrijheid van de straatarme bevolking. Maar ook het kopje thee dat ik in de camper van een Engelse familie boven op een door sneeuw geteisterde Noorse berg kreeg, beschouw ik als een van de hoogtepunten van mijn reizen.”

Drijfveer “Ik word gek als ik iedere dag niet kan fietsen of iets kan doen wat met fietsen te maken heeft. Of ik nu in Nova Scotia fiets of thuis mijn fietservaringen op papier zet, fietsen geeft mij het gevoel dat ik vrij ben. Als ik niet fiets word ik ziek en heeft het leven voor mij weinig zin meer. Hierdoor laat ik me ook nooit uit het veld slaan door ontberingen die ik onderweg in de vorm van moeilijk begaanbare wegen, extreem slecht weer, honger en dorst en agressieve mannen meemaak. Ze horen erbij en geven mij het gevoel dat ik leef. Dit gevoel zorgt ervoor dat ik na thuiskomst eigenlijk weer zo snel mogelijk de wijde wereld in wil trekken. Het enige dat mij tegenhoudt zijn blessures, het feit dat er af en toe ook geld verdiend moet worden en uiteraard mijn vriend die thuis op me zit te wachten.”

Voorbereiding “Het mooie van fietsen is dat het relatief weinig voorbereiding vergt. Mijn conditie houd ik op peil door mijn dagelijkse fietsrondjes en mijn fietstassen zijn eigenlijk altijd ingepakt. Hierdoor zou ik op ieder willekeurig moment kunnen vertrekken. Ik houd ervan om vrij onverwacht de deur achter me dicht te trekken en onbevangen op reis te gaan. Het enige waar ik uiteraard voor moet zorgen is dat ik voldoende geld bij me heb om het een paar maanden uit te kunnen houden. Om deze reden heb ik dan ook altijd in een goedkoop huurhuisje of bij mijn ouders gewoond. Geld verdien ik met het schrijven van boeken, het houden van (dia)lezingen over mijn avonturen en met mijn kleine cateringbedrijfje.

Communicatie Ik houd van het idee dat niemand precies weet waar ik ben. Ik communiceer het liefst nog heel ouderwets met handgeschreven briefkaarten en brieven. Pas tijdens mijn laatste trip door Nieuw-Zeeland heb ik af en toe een sms naar het thuisfront gestuurd.

Grootste gevaar Als vrouw alleen met al mijn bezittingen in fietstassen ben ik natuurlijk vrij kwetsbaar.. Zo kan ik de keren niet meer tellen dat mannen het nodig vonden om mij hun geslachtsdeel te laten zien of de keren dat ik op een campingtoilet door mannen ben begluurd. Het gevaarlijkste dat ik heb meegemaakt was in Bulgarije. Hier was ik zo dom om met een visser naar zijn flat te gaan. Terwijl ik dacht dat we op zijn vrouw en kinderen zaten te wachten, ontpopte de man zich tot een ware seksmaniak. Ik heb urenlang een strijd op leven en dood gevochten om aan zijn klauwen te ontsnappen. Met gevaar voor eigen leven wist ik tenslotte via het balkon te ontsnappen. Ik heb toen wel even getwijfeld of ik zou stoppen met fietsen. Mijn liefde voor het fietsen wilde ik na al die jaren echter niet door een gestoorde geest laten verpesten.

Meer informatie josiedew.co.uk