Floortje Dessing - Salt#4-2008

Ik blijf het een vreemd idee vinden; dat je door je televisiewerk zoveel verschillende aanbiedingen krijgt om bij te klussen. Even een kleine greep uit het aanbod van de afgelopen maand: een lezing geven voor een groep oud doktoren met het thema ‘gezond op reis’, reclame maken voor een cursus vreemde talen achterop de televisie gids, Olympische winnaars wat meer vertellen over China en een weekendje mee met IT professionals naar Istanbul. Maar het leeuwendeel van al die aanvragen laat ik aan me voorbij gaan; geen tijd, geen binding ermee etc., hoe vriendelijk ik het ook vind dat ze me vragen.

Maar vorige maand ging ik toch eens op zo’n verzoek in want afgezien van het feit dat ik zowaar in Nederland was, leek het me een bijzondere uitdaging: spreker zijn op een congres van dertigers die zich een dag lang bogen over de vraag waar ze nou precies staan in het leven.

Die ochtend meld ik me op een prachtige locatie in Amsterdam Noord, vlakbij het IJ waar de bijna honderd deelnemers al een kop koffie staan te drinken. Bijna niemand kent elkaar en dus staan ze wat onwennig aan elkaar te snuffelen en prietpraat uit te wisselen.
Daarna worden ze meegenomen en een voor een geblinddoekt en in een grote zaal op stoelen gezet. Giechelend neemt iedereen plaats, zenuwachtig voor wat komen gaat. Een dame gaat midden in de kring zitten en leid met een zachte stem de dag in met een korte meditatiesessie om iedereen op zijn gemak te stellen.
Dan gaan de blinddoeken af en kan het programma van start gaan. De deelnemers kunnen zich in verschillende kamertjes melden voor een sessie van een van de gastsprekers, waarvan ik er dus eentje ben.

En dus zit ik niet veel later in een zilveren Amerikaanse camper met ongeveer twintig deelnemers om me heen die me verwachtingsvol aankijken. En opeens sla ik volledig dicht. De avond ervoor had ik tot laat gewerkt op een mooi uitgewerkt verhaal maar eenmaal ter plekke krijg ik geen zinnig woord meer over mijn lippen. En dus besluit ik om het enige te doen wat me nog rest: eerlijk zijn. Dat ik eigenlijk best zenuwachtig ben om voor zo'n klein clubje te spreken, vooral omdat ik niet weet of ik ze wel iets kon vertellen over datgene waar het hier vandaag om gaat: werk vinden dat je leven zin geeft. Want doe ik dat eigenlijk zelf wel? En is het allemaal ergens goed voor? Ik kijk om me heen en vrees voor de blik in de ogen van de mensen om me heen. Zouden ze teleurgesteld zijn? Verwachtten ze niet een prachtig verhaal over mijn zogenaamde uitgebalanceerde leven en de invulling ervan? Maar tot mijn verrassing kijkt iedereen bijna opgelucht! Aangemoedigd door hun blikken vertel ik door over mijn leven wat soms zo vreselijk chaotisch is dat ik het bijna zelf niet bij kan houden, mijn eeuwige twijfel over of ik wel op het juiste pad zit, de zoektocht naar de goede invulling van mijn werk en mijn sociale leven en zo veel meer.
Even later steekt een meisje haar hand op en zegt: “Wat heerlijk om te merken dat jij ook gewoon nog op zoek bent. Dat sterkt me in mijn gevoel dat ik het ook nog niet allemaal perfect uitgewerkt hoef te hebben. Ik heb een mooie baan waar ik al veel voldoening uit haal maar toch knaagt er iets. En jij zit volgens mij ook net op zo’n punt. Lekker bezig maar nog lang niet daar waar je zijn wilt”, eindigt ze.

De rest van de middag maak ik me maar niet meer druk over of ik wel of niet een goed verhaal heb om te vertellen. Gewoon eerlijk zijn en laten zien dat ook ik nog een lange weg te gaan heb. En daar met elkaar over praten, omdat het heerlijk is om te merken dat je niet de enige bent.

Uiteindelijk rijd ik toch met een bijzonder goed gevoel op de fiets terug naar huis. Kreeg ik dit soort klussen maar vaker aangeboden...