Briljant concert Venice

Gisteravond bevond ik me dankzij een briljant akoestisch optreden van de typische westcoast band Venice even in sunny California. Een ‘must hear’ voor iedereen die van bands als de Eagles en de Beach Boys houdt.

De voor het grote publiek onbekende Venice (uit het Californische Venice) toert sinds het begin van deze maand met hun Home Away From Home tour langs de Nederlandse muziektheaters. De band, bestaande uit de broers Kipp en Pat en hun neven Mark en Michael (ook broers) hebben deze toer voor een soort huiskamersetting gekozen, compleet met banken, stoelen, openhaard en schilderijen. Het leuke hiervan is dat ze hiermee een intieme sfeer, ondanks dat Venice in redelijk grote zalen met ruim 1000 man publiek speelt, creëren. Dit wordt versterkt doordat het viertal gebroederlijk naast elkaar op stoelen zit en alle nummers akoestisch speelt.

Ik ben altijd al fan geweest van Venice – met name sinds hun opnamen voor de Twee Meter Sessies cd van Jan Douwe Kroekske. Hun muziek is een soort kruising van Fleetwood Mac, Crosby, Stills Nash & Young, de Beach Boys, maar ook een beetje Jack Johnson en de Eagles. Ik vind ze echter op hun best als ze met zo weinig mogelijk versterking en achtergrondkoordjes spelen. En dit is precies wat ze tijdens hun Home Away From Home tour doen. De stemmen van de mannen klinken namelijk loepzuiver en de instrumentale begeleiding, bestaande uit gitaren, een simpele trommel en een piano, is perfect. Tussen de nummers door maken de mannen grappen en vertellen ze hoe bepaalde nummers tot stand zijn gekomen. Het hoogtepunt van de avond (ik was woensdag de 18e in het Utrechtse Vredenburg) voor mij was het mooi gezongen nummer ‘Long Fall’ (over de Vietnam oorlog), Family Tree en Desperado (van de Eagles). Ik kreeg helemaal kippenvel toen ze na de pauze een eerbetoon aan die andere Calfornische band, de Beach Boys, speelden. Nummers als God Only Knows, Surfer Girl en Good Vibrations klonken alsof de familie Wilson plaats op het toneel had genomen. Wat ik vooral knap aan Venice vind is dat deze rasmuzikanten zelfs de paar slechte nummers (slecht=slechte tekst) van hun setlist erg goed laten klinken.

Hoewel de Californiërs de hele avond op hun stoel bleven zitten en je in een theater niet echt de mogelijkheid hebt om te dansen, vond ik dit absoluut geen gemis. Doordat ze akoestisch speelden en vooral kozen voor ingetogen luisternummers werd de sfeer van een huiskamer redelijk dicht benadert. Wat mij betreft een zeldzaam topconcert en een aanrader om naar toe te gaan.

Check http://www.venicecentral.com/tourdates.html als je wilt weten in welke theaters Venice nog optreedt. Wees er snel bij want ze treden alleen nog in de maand november op.