Salt Team na 26 uur over de finish van Oxfam Novib Trailwalker

In het weekend van 20-21 juni liep het Salt team mee in de eerste edtie van de Oxfam Novib Trailwalker: 100 kilometer non-stop wandelen en we deden het in 26 uur. De voetjes zijn moe, de geest voldaan en we hebben met zijn allen (150 teams) 24.000 kinderen in Mali naar school kunnen sturen. We danken iedereen die ons gesponsord heeft.



Het Salt Team bestond uit Inez van der Linden, Jacinta Smit, Rosanne Vriend (Salt-redacteur) en ondergetekende, Natasha Bloemhard (hoofdredacteur Salt magazine). Natasha: “Ruim een jaar geleden hoorde ik voor het eerst van dit evenement, via Pim Wennekes, de marketingman van Bever Zwerfsport.. “Wij gaan dit evenement sponsoren en ik vind het echt iets voor jou om mee te doen”, zei hij. Gek genoeg, had ik ook gelijk het idee dat het ‘wel iets voor mij zou zijn’, ondanks dat ik op dat moment nog nooit meer dan 30 kilometer op een dag had gelopen. Maar ik had teamgenoten nodig, want deelnemen kon alleen in een team van 4 personen, een supportteam én 3000 euro aan sponsorgeld dat per team binnengebracht moest worden. Doelstelling van de Oxfam Novib Trailwalker, dat internationaal al in diverse landen plaatsvindt, is kinderen in Mali naar school te krijgen. De Nederlandse organisatie hoopte met deze eerste Nederlandse editie 18.000 kinderen onderwijs te kunnen bieden, waarvoor 400.000 euro nodig was.

Voorzichtig begon ik in mijn directe omgeving te polsen of ze er iets voor voelden om met me mee te lopen. Maar de afstand van 100 kilometer schrok iedereen direct af. Of ik wel goed bij mijn hoofd was? Pas afgelopen december lukte het me om één iemand, Inez van der Linden, mijn yogajuf, mee te krijgen. Inez was gelijk helemaal enthousiast. Zij haalde Jacinta op om ee te doen en ik kreeg Rosanne Vriend uiteindelijk over de streep. Toen waren we compleet maar niemand van ons had ooit zo’n afstand gelopen. Alleen Rosanne had eerder de Kennedymars (80 km) gelopen. Maanden van voorbereiding volgden. We smeerden onze voeten in met kamferspiritus (om een lekkere dikke, taaie voetzool te krijgen), deden yoga-oefeningen, rekten en strekten ons wezenloos, deden alles om sponsorgeld binnen te halen en probeerden uiteraard zoveel mogelijk kilometers te lopen. Dat verliep niet voor iedereen even succesvol. Toen we eenmaal aan de start stonden, afgelopen weekend, had Inez bijna 1000 trainingskilometers in de benen, Jacinta zo’n 800 km, ik zo’n 300 km en Rosanne slechts 90 km. Maar de zin en de motivatie was bij iedereen gelijk en meer dan 100%! Ook het benodigde sponsorgeld was binnen, onze teller stond op € 3.616,-. Alle teams samen hadden ruim € 620.000 (!) opgehaald, voldoende om geen 18.000 maar 24.000 kinderen in Mali onderwijs te bieden. Angélique van Schalwijk en Klaas Brulman vormden ons supportteam, zij waren er om ons om de gemiddeld 10 km van voeding, drinken, hugs, aanmoedigingen en alles waar we om vroegen (om smeekten soms) te voorzien. Zij werden onze ‘guardian angels’ waar we telkens weer snakkend naar uitkeken, naar bleek later.



En toen was het moment daar. Afgelopen zaterdag vertrokken we om 11.15 vanuit Ede voor een wandeltocht van 100 kilometer over de Veluwe. De eerste 10 km verliepen vlot, de tweede 10 ook, na de 3e 10 km waren we blij dat we konden zeggen dat we er bijna eenderde op hadden zitten. Op naar de 50. Toen we die afstand achter de kiezen hadden was het net helemaal donker, het was kwart over 11 toen we bij het checkpoint bij het markante Radio Kootwijk gebouw aan kwamen en neerploften op de matjes die ons support team voor ons had uitgerold. We hadden 10 minuutjes om even op adem te komen onder een warme fleece deken en om even niet op onze voeten te hoeven staan. Honger hadden we al niet meer, ondanks dat we moesten blijven eten en drinken. Met zachte dwang wist het support team toch telkens wel iets van thee, pasta, brood, fruit, soep o.i.d. bij ons naar binnen te wurmen.
Aankomst op de checkpoints was trouwens iedere keer een feestje. Er was zoveel gezelligheid onder de deelnemers en supporters. Ondanks dat steeds meer mensen begonnen te strompelen, bleef de sfeer buitengewoon goed. Het Rode Kruis draaide overuren met de behandeling van blaren en ander voetzeer. Onze kwaaltjes bleven gelukkig beperkt. Ook de werkelijk ontelbare smsjes en telefoontjes hielpen ons door de tocht. We waren online te volgen op een tracker website en het was vreselijk leuk om te horen hoe we liepen, waar we liepen, wat onze gemiddelde snelheid was, hoe ver we waren etc.



In de nachtelijke uren begon voor mij de moeilijke periode, lopen door het pikkedonker met een hoofdlamp op mijn kop. Ik was moe, wilde eigenlijk gewoon slapen. Ik was niet de enige bleek. Iedereen liep in stilte, niemand zei echt veel meer. Pas toen de ochtend weer aanbrak en de vogels om half 5 hun gezang weer inzette, kwam ik uit mijn dip. De ochtend op de toch al zo mooie Veluwe (wat een ongekend mooi gebied is dit toch!) was werkelijk magisch. De etappes die hierna volgden, verliepen heel erg goed, tot de laatste etappe, de 8 kilometer naar de finish, toen was ik er in een keer klaar mee. Er klapten twee blaren op mijn hielen, we liepen vlak langs een snelweg waarvan ik de herrie niet kon verdragen en iedere kilometer leken er wel 10. Mijn collega Ard vergezelde ons gelukkig op deze laatste etappe en op de allerlaatste 2 kilometer liep ik onverwachts tegen een van mijn beste vriendinnetjes aan. Dat was echt een verrassing. Op de finish volgde de ontlading, de een begon te janken, de ander keihard te lachen; euforie doet gekke dingen met je. Al onze teamleden werden opgewacht en binnengehaald door familie en vrienden wat echt zo ontzettend leuk was. Wat waren we trots op onszelf!


Terugkijkend op dit evenement kan ik zeggen dat ik er enorm van genoten heb, dat ik het een feest vond om over de Veluwe te lopen, dat ik het een megagoede organisatie vond, dat het intens gezellig was en dat het een ‘once in a lifetime experience’ was. Ik heb er geen meter spijt van gehad. Ik dank iedereen die ons gesteund heeft met geld, lieve woorden, bloemen, , spullen (Odlo underwear, Falke, sokken, Lowe Alpine rugzak, voeding van de natuurwinkel etc.) aanmoedigen en wat al niet meer. En mocht je ooit twijfelen aan je kunnen, onthoud dan dit: grenzen zitten vooral in je kop. Schakel die uit en je ontdekt een ongekend potentieel. En die constatering vind ik misschien wel het allermooiste ‘kadootje’ van dit hele avontuur.”

Voor wie er nog meer over wil lezen of er zelfs aan denkt om volgend jaar zelf mee te doen, over enkele weken start de inschrijving van alweer de volgende editie. trailwalker.nl

Natasha Bloemhard