Muziektip: Venice

Gisteravond bevond ik me dankzij een briljant akoestisch optreden van de typische Amerikaanse West Coast band Venice even in sunny California. Hun muziek is een aanrader voor iedereen die van bands als de Eagles en de Beach Boys houdt.

De voor het grote publiek onbekende Venice (uit Californie) toerde de afgelopen weken met hun 'An Evening of West Coast Harmonies' langs de Nederlandse muziektheaters. De band, die normaal bestaat uit de broers Kipp en Pat en hun neven Mark en Michael, was voor deze gelegenheid aangevuld met Mark Harris op bas en Rich Mangicaro op percussie.

Ik ben altijd al fan geweest van Venice – met name sinds hun opnamen voor de Twee Meter Sessies cd van Jan Douwe Kroekske eind jaren '90. Hun muziek is een soort kruising van Fleetwood Mac, Crosby, Stills Nash & Young, de Beach Boys, maar ook een beetje Jack Johnson en de Eagles. Ze zijn echter op hun best als ze met zo weinig mogelijk versterking en achtergrondkoordjes spelen. En dit is precies wat ze gisteravond deden.

Dankzij loepzuivere samenzang en de fantastische instrumentale begeleiding, bestaande uit gitaren, een simpele trommel, een bas en een piano waande ik me tijdens het concert weer even aan de Amerikaanse West Coast van de jaren '60 en '70. Tussen de nummers door maakten de mannen grappen en vertelden ze hoe bepaalde nummers tot stand zijn gekomen. Hoogtepunten waren het mooi gezongen nummer ‘Long Fall’ (over de Vietnam oorlog), het ingetogen 'Family Tree', Bonnie Raitt's 'I Can't Make You Love Me' en 'Kiss' van Prince.

Wat ik vooral knap van Venice vind is dat deze rasmuzikanten in staat zijn om echt ieder nummer, ook dat van andere artiesten, briljant te laten klinken. Als je meer van ze wilt horen, dan zijn met name de cd's 'Amsterdam' en '2 Meter Sessies' een aanrader!