Raw food, super food?

Tekst: Natasha Bloemhard
Foto: Hans Verleur


De uit Amerika afkomstige ‘raw food’-lifestyle wint sluimerend terrein op Europese bodem. Gewend aan rijkelijk gevuld ‘gourmet food’, laten de Europeanen, op de Britten na, zich niet zo maar verleiden tot het eten van alleen maar rauw eten. “Rauw én levend?!” Dat klonk niet bepaald lekker, zegt Roxane Catz (45), “desondanks ging ik een aantal jaren geleden de uitdaging aan. Het bleek een keerpunt in mijn leven te zijn. Over raw food maar ook over haar persoonlijke zoektocht naar de ultieme voeding schreef ze het boek Rox Rauw!.

De raw food-levensstijl is een enorme hit in Amerika en Groot-Brittannië, mede aangespoord door beroemdheden als actrice Demi Moore en muzikant Bryan Adams. In Nederland wint deze voedingstrend mondjesmaat aan belangstelling. Onze calvinistische houding zorgt ervoor dat we het eerst willen zien en dan pas geloven.
“Onder rauwe voeding wordt in het living food lifestyle-systeem alle plantaardige, liefst biologische voeding verstaan die niet is gekookt”, legt Roxane uit. “Onbewerkte voeding bevat nog levensenergie (prana). Neem bijvoorbeeld twee rauwe zonnebloempitten en rooster er een. Onderzoek heeft aangetoond dat beide pitten nog steeds dezelfde voedingsstoffen bevatten. Stop je ze echter in de aarde, dan zal alleen de rauwe zonnebloempit wortel schieten en uitgroeien tot een zonnebloem. Die levenskracht is als het ware de ziel van de plant.”

De theorie achter het eten van rauw voedsel is dat bij verhitting waardevolle voedingsstoffen zoals vitamines en enzymen verloren gaan. En een tekort hieraan lijdt, volgens de raw food-beweging, vroeg of laat tot fysieke verzwakking. “Sinds mijn puberteit voer ik al een gevecht met de weegschaal, alle diëten die er bestaan heb ik geprobeerd, maar keer op keer viel ik weer terug in mijn oude gewoontes (en gewicht). Op een gegeven moment kwam ik in contact met Keung Man en Remy Draaijer van het bedrijf Mastercare, twee kerels die al jaren 100% rauwe en levende voeding eten. Aangemoedigd door hun verhalen – het is geen dieet maar een levensstijl - en hun energieke uitstraling liet ik me overhalen om een tijdje volgens de raw food-methode te gaan leven. Mijn experiment begon met een diner bij Keung thuis. Zijn vrouw had het diner ‘bereid’, over ‘koken’ werd uiteraard niet meer gepraat. Ik wist niet wat ik kon verwachten maar wie het schrikbeeld heeft van saai ‘konijnenvoer’ kan ik direct uit de droom helpen. We aten paprikachips van zoete aardappel met kruiden, gevulde tomaatjes met notenpasta, courgettes-spaghetti met pesto, salades met heerlijke olijven, alternatieve sushirolletjes en als dessert een rauwe (!) chocoladetaart. Ik was óm.”

“Een paar weken lang volgde ik de principes nauwgezet, at geen vlees, geen vis en ook geen zuivel. Dat betekende ook dat ik mijn favoriete koffie verkeerd moest laten staan. En alle graanproducten verdwenen eveneens uit de voorraadkast. Alles wat ik at was plantaardig. Maar ik was super gemotiveerd, bovendien was het zomer, dus ik had ook niet veel meer nodig. Met mijn nieuwe ‘prana-bewustzijn’ liep ik de natuurwinkel in en laadde ik mijn winkelwagen vol met zongedroogde tomaatjes, olijven, pijnboompitten, mango, banaan, rucola, dadels en wat al niet meer. Zolang ik het maar rauw kon eten. Of gedroogd in een zogenaamde ‘dehydrator’, die niet warmer wordt dan 40 graden Celsius. Ik prees mezelf gelukkig. Dit is prima vol te houden, dacht ik tevreden. Zes weken later was ik zeven kilo lichter en een hoop ervaring rijker. Mijn huid was zachter en, geholpen door yoga, was ik fysiek een stuk leniger. Ik sliep beter en ik had nauwelijks meer last van stemmingswisselingen. Mijn concentratie, mijn grote probleem, was ook een stuk beter geworden. Kortom, mijn lichaam reageerde vol dankbaarheid. Het was daarbij vriendschap aan het sluiten met mijn geest, aangezien ze nu in dezelfde richting aan het werken waren. Ik had een volledig nieuwe kijk op eten ontwikkeld en maakte de lekkerste sushirolletjes zonder ook maar één korrel rijst of plakje vis.”

Maar is rauw eten nu wel zo gezond? Hierover zijn de meningen wel wat verdeeld. Behalve dat de enzymentheorie van de raw food lifestyle door sommige voedingsexperts in twijfel wordt getrokken, is ook niet iedereen ervan overtuigd dat alléén rauw voedsel goed voor je is. Regelmatig rauwkost op je bord is prima, maar niet ieder product laat zich rauw goed verteren en van sommige groenten, bijvoorbeeld koolsoorten, komen de voedingsstoffen pas vrij nadat ze gekookt zijn. Roxane deelt die mening ook wel. Ik ben geen 100% ‘raw-foodist’. Raw food heeft me op alle fronten verrijkt, maar er volgde toch ook weer verwarring. Mijn enthousiasme voor raw food nam op een gegeven moment af en ik begon weer zin te krijgen in alles wat ik al die tijd daarvoor zo makkelijk kon laten staan. Een van de mensen die mij weer nieuwe inzichten gaf, was gezondheidsgoeroe dokter Roy Martina, die zelf groot voorstander is van raw food. Desondanks is hij van mening dat een mens nooit te dogmatisch moet zijn, in niets, dus ook niet in wat hij eet. Dogmatisme is de grootste killer. Er bestaat niet zoiets als één ultieme waarheid. En eten met een schuldgevoel is het ergste wat je jezelf aan kunt doen. Ook schrijfster Leslie Kenton, die ruim twintig jaar rauw en vegetarisch at, is hier van teruggekomen. Ze heeft zelf ervaren dat veel ‘raw-foodists’ soms zo ‘spacey’ worden dat ze zich superieur en onplezierig gaan gedragen. Volgens haar hebben we dierlijke proteïne nodig om geaard te blijven.”

Het hele raw food-avontuur maar ook alle nieuw verworven inzichten, schreef Roxane, op vaak hilarische wijze op in haar boek Rox Rauw!, dat in 2005 verscheen. In de afgelopen twee jaar heb ik echter weer zoveel nieuwe inzichten met betrekking tot voeding verworven, dat ik achter de schermen al weer aan een vervolg op dit boek werk. “Uiteindelijk houd ik een pleidooi voor puur eten. Ik vind het vooral belangrijk dat mensen bewust nadenken over wat ze eten. We zijn veel te ver van de natuur verwijderd geraakt met alle problemen vandien.”

Zelf proberen?
Wil je zelf een keer een raw food-dieet proberen, doe dat dan geleidelijk aan. Onder het motto ‘slow and steady wins the race’ kun je eens beginnen met het af en toe inwisselen van een ‘gewone’ maaltijd voor een salade. Of eet één dag in de week rauw. Zie het als een avontuurlijk experiment. “Raw food is een levensstijl en de meeste mensen hebben zo’n twee jaar nodig om het zich helemaal eigen te maken”, aldus David Wolfe, een van Amerika’s bekendste raw food-pioniers. Zijn boek ‘The Sunfood Diet Success System’ wordt door velen als een bijbel op dit gebied beschouwd.

Wat heb ik nodig?
Naast een stel goede, scherpe messen en een stevige snijplank, zitten de grootste uitgaven in een sapcentrifuge (voor groenten- en fruitsappen), een multi purpose juicer (voor het maken van vruchtenmoes, ijs, notenpuree etc.), een blender (voor smoothies, soepen en ander smeuïg lekkers) en een dehydrator, een heteluchtoventje waarin je allerlei gerechten kunt garen of drogen. In het boek van Roxane lees je een uitgebreide lijst van benodigdheden.

Handige links
Roxanecatz.nl
Rawtemple.com
Fresh-network.com
Greensandlean.com
Groenedag.org
Lauralevensvuur.nl
Rawsuperfoods.com
Unlimitedhealth.nl

Wait for it...