Floortje Dessing - Reisdrang

De wetenschap dat je binnen korte tijd een hele stapel kadootjes krijgt, helemaal voor jou alleen! Zo’n gevoel ongeveer...

Reizen, wat is dat toch voor een afwijking waarmee zo velen van ons behept zijn? Waarom is er toch steeds die drang om ons veilige nest te verlaten en ons in de meest vermoeiende en ingewikkelde ondernemingen te storten? Waarom kunnen we niet gewoon thuis blijven en rustig genieten van alle fijne dingen om ons heen in het knusse Nederland? Het zijn van die vragen die de laatste tijd regelmatig door mijn hoofd spoken. Gedachten die bij me opkomen als ik weer eens ergens gesloopt in mijn bed lig, als gevolg van een chronisch slaapgebrek, met steevast daaropvolgend de griep.
Al jaren pleeg ik systematisch roofbouw op mijn lichaam door steeds maar weer dat vliegtuig in te stappen, wilde woeste avonturen te beleven en vervolgens bij thuiskomst mezelf geen rust te geven maar direct weer de volgende uitdaging op te zoeken. En het ergste is dat ik het weet dat het slecht is, maar dat ik er toch gewoon mee door ga. Waarom toch in vredesnaam?

Tijdens mijn meest recente griepsessie, anderhalve maand geleden, lag ik daar ook weer eens over na te denken. Je ligt toch alleen maar in je bed te vechten tegen die koorts die bezit wil nemen van je lichaam. Veel verder dan ‘de wereld is zo mooi en het is zo jammer om constant thuis te blijven en al dat moois te missen’ kwam ik niet. Maar als je griep hebt, moet je ook niet verwachten dat je ineens het licht ziet.

Maar het lijf knapte weer op en het hectische leven ging weer onveranderd door.
En dus vertrok ik voor RTL travel richting de Galapagos eilanden. Een prachtige reis waar ik al jaren naar uitkeek en die eindelijk met de grootste moeite was gelukt (de regering van Ecuador wilde eigenlijk 25.000 dollar cash voor de vergunning. Het heeft ons, en PR bureau ASP, drie jaar gekost om dat uit hun hoofd te praten). Nog geen 24 uur na de landing in Quayaquil, Ecuador, hing ik al doodziek boven het toilet; een toestand die ik drie dagen heb volgehouden. ‘Verkeerd voedsel’ was de diagnose van de dokter maar ik vermoedde een stille protestactie van mijn lichaam.
De cruise die we vervolgens langs de verschillende eilanden maakte, heb ik lichamelijk misschien wel beleefd, maar geestelijk helaas niet. De hordes zeeleeuwen die voor niets of niemand bang zijn, de gigantische zeeschildpadden die vlak onder je door zwemmen en de prehistorische leguanen die nergens anders ter wereld voorkomen: ik heb ze wel gezien maar of ik ze echt beleefd heb? Nou nee.
Eenmaal thuis heb ik welgeteld een halve dag in mijn bed gelegen voor ik weer als een dolle aan het werk ging met alles wat er thuis moest gebeuren: monteren, vergaderen, inspreken, vrienden zien; alles moest snel gebeuren, want drie dagen later stapte ik al weer in de auto voor een driedaags tripje richting het Zwitserse Laax om daar de Nederlandse Snowboard kampioenschappen bij te wonen. Dat KON ik toch niet missen? En dus stond ik weer drie dagen op mijn snowboard alsof mijn leven ervan afhing. En natuurlijk volgde op dag drie de onvermijdelijke val waarbij ik zo hard met mijn hoofd op de piste klapte dat ik minutenlang sterretjes zag. Had ik mijn helm niet opgehad dan was ik rechtstreeks afgevoerd naar het ziekenhuis.
Nog geen vijf dagen na Laax steeg ik met de KL2104 al weer op met bestemming Kaapstad. Een bezoek aan een fair trade boerderij voor Max Havelaar (ik ben hun ambassadeur) wilde ik combineren met een weekje relaxen bij mijn goede vriend Guido die daar overwintert. Was ik vooraf nog van plan om netjes op tijd naar bed te gaan en niet te drinken, na zeven dagen wist ik wel beter. Want waarom zou je vroeg slapen als je eindelijk weer eens lang kan bijpraten met Guido? En waarom niet drinken als ze in Kaapstad de lekkerste wijnen hebben in de mooiste restaurants?
Drie dagen na Zuid-Afrika vertrok ik voor de NOS naar Turijn om daar de 1500 meter heren te bekijken en te gast te zijn in het programma van Mart Smeets. Een droom die uitkwam voor mij; de Olympische Spelen, daar wilde ik mijn hele leven al naartoe! En dus dook ik letterlijk het evenement in; liep mijn benen uit het lijf om alle feestelijkheden in de stad te zien, alle stadions te bewonderen en alle sporters van dichtbij te kunnen bekijken. Ik lulde mezelf bij een ijshockeywedstrijd naar binnen, stond uren bij de kassa om een kaartje voor het kunstrijden te bemachtigen (niet gelukt trouwens, die gekken vroegen vijfhonderd dollar) en schreeuwde mijn longen uit mijn lijf om Erben aan een plak te helpen. Toen dat niet lukte en de uitzending met Smeets achter de rug was, restte ons niets anders dan de hele nacht door te feesten en te drinken. Dus zat ik weer zo brak als wat in het vliegtuig.

Het zal je niet verbazen dat het griepvirus weer eens bezit van mij heeft genomen. Terwijl ik dit schrijf lig ik met koorts op bed in mijn Hotel in Tbilisi, de hoofdstad van Georgië. Nog geen 24 uur ben ik thuis geweest en toen vertrok ik al weer om een item op te nemen over dit onbekende vakantieland waar je schijnbaar zo fantastisch kunt snowboarden. En weer spookt de vraag door mijn hoofd: waarom wil ik toch steeds weg? Waarom leef ik toch in zo’n moordend tempo? Maar als ik me even later bedenk dat ik morgen mijn plankje mag onderbinden op een verlate piste ergens hoog in de Karpaten, voel ik de opwinding al weer door mijn lijf stromen. En dat is misschien ook wel de meest logische en eenvoudige verklaring voor die reisdrang: het gevoel dat je krijgt vlak voor vertrek! Die kick dat je binnen korte tijd weer zoveel nieuwe dingen gaat zien en beleven, ís en blijft de reden om elke keer weer te vertrekken. Het is een gevoel dat ik altijd heel moeilijk kan uitleggen en misschien nog wel het beste te vergelijken is met het moment dat je vroeger als kind wakker werd op de ochtend van je verjaardag: de wetenschap dat je binnen korte tijd een hele stapel kadootjes krijgt, helemaal voor jou alleen! Zo’n gevoel ongeveer... En dus pak ik maar steeds maar weer mijn tasje in en rijd ik weer richting Schiphol. Omdat daar in de verte weer die grote stapel kadootjes op me ligt te wachten, met zoveel nieuwe verrassingen en belevenissen. Het mooiste moment van de hele reis.....

Waar lag ook alweer die familieverpakking anti-grippine?

Wait for it...