Floortje Dessing - I have a dream...

Het is zaterdagnacht 2.30 lokale tijd. Ik probeer door het bevroren raampje naar buiten te kijken, maar het is pikkedonker. Op de ‘flighttracker’ zie ik dat we ergens boven Vladivostok vliegen; nog uren te gaan dus voor we weer in de buurt van Europa zijn. Ik druk op het belletje en bestel een rode wijn bij de stewardess. Ik weet dat ik niet zou moeten drinken, maar het is voor mij de enige manier om in een vliegtuig te slapen. Bladerend door de catalogus met het filmoverzicht valt mijn oog direct op een titel waar ik al heel lang naar uitkijk: ‘An Inconvenient Truth’, de documentaire van Al Gore.

De film doet zijn naam eer aan; de boodschap is zo hard en intimiderend, dat ik twee uur lang zo wakker als wat, op het puntje van mijn stoel zit te kijken. Uitgebreide grafieken, schokkende beelden, harde bewijzen, nieuwe feiten, vlijmscherpe analyses en overdonderende getuigenissen; de film is een keiharde aanval op de manier waarop we met onze aarde omgaan. En ook de totale ontkenning van de immense problemen waarmee we te maken krijgen als we niets doen, is schokkend. En er gebeurt niets mee, geen wereldleider die zich er druk om maakt.
Als de aftiteling over het beeld loopt, zit ik als verstijfd in mijn stoel en voel ik dat paniek zich langzaam van mij meester maakt. Het is toch niet voor te stellen dat over vijftig jaar alle wereldzeeën leeg zijn, dat de waterspiegel zo hoog gestegen is dat hele delen van de wereld onder water zijn verdwenen en dat natuurrampen onze aarde teisteren? Tenminste, als we zo doorgaan. Niet voor te stellen dat we nooit meer kunnen reizen, nooit meer kunnen genieten van de immens mooie natuur om ons heen en de prachtige culturen die overal op aarde terug te vinden zijn. Tegelijkertijd voel ik ook een strijdbaarheid. We moeten terug vechten, actie ondernemen; precies de boodschap die de film ook aan het einde meegeeft. Natuurlijk, dit vliegtuig waarin ik nu zit is zo vervuilend als wat. Maar dankzij ‘greenseats.nl’ is de uitstoot van C02 voor mijn stoel gecompenseerd door de aanplant van bomen, althans voor mijn stoel. Maar dat moet iedereen doen! En we moeten allemaal aan de hybride auto’s, de groene stroom en de windenergie. Vechten zullen we!
Ik ben er nog vol van als we na zes uur eindelijk op Schiphol landen en heb uiteindelijk geen oog dicht gedaan. In plaats daarvan heb ik de film nogmaals gekeken. Een week later vind ik het volgende bericht op internet:

Amsterdam, 20 oktober 2006 - De film An Inconvenient Truth over de gevolgen van klimaatverandering blijkt zijn uitwerking op premier Balkenende niet gemist te hebben. Na het zien van de film nam hij volgens NRC-Handelsblad contact op met de Britse premier Tony Blair met het voorstel om samen het broeikaseffect hoog op de Europese agenda te plaatsen. (bron: Zeeburg nieuws.nl)

Het lijkt erop dat filmmakers langzamerhand het geweten van de politiek aan het worden zijn en dat hun werk nodig is om wereldleiders wakker te schudden en over te gaan tot actie. Denk ook maar eens aan films als ‘Supersize me’ die McDonalds aanzette tot de introductie van een gezonder menu. En natuurlijk ‘Bowling for Columbine’ die het wapenbeleid van de Amerikaanse regering aan de kaak stelde.

Ik denk dat ik maar eens grondig ga nadenken over mijn eigen toekomst. Natuurlijk, we hebben het hier over grootmeesters die deze documentaires maken, maar al kan ik maar een minuscuul beetje bijdragen aan een beetje bewustwording, dan zou dat al goed zijn.

Stel je toch eens voor dat ik dingen zou kunnen maken, die mensen aanzetten om het anders te doen. Eens was het maken van een reisprogramma een belangrijke droom voor mij en die is uitgekomen. Laat ik dan ook maar eens achter deze droom gaan aanjagen…

Climatecrisis.net
Greenseats.nl

Wait for it...