Floortje Dessing - 365 dagen, veel paniek en 105.000 woorden later

Een struisvogelei leggen; zo voelt het ongeveer. Na bijna negen maanden zweten, zwoegen, vloeken en afzien, ligt eindelijk mijn boekje bij de drukker: '25 wereldroutes die je gedaan moet hebben'. Dat boekje waar ik mijn vrienden en familie de afgelopen maanden mee tot wanhoop heb gedreven, door constant maar weer te zeggen hoeveel moeite het koste om het te maken.

100 wereldplekken verscheen een jaar of drie geleden en het was werkelijk een wandeling naar de bakker vergeleken met deze Elfstedentocht die ik dit keer heb afgelegd. Het eerste boekje schreef ik in de twee maanden die ik volledig vrij had, met hulp van Mandy, een goede vriendin van mij die veel redactiewerk deed. Het boekje verkocht als een tierelier en met de opbrengst startte ik mijn fairtrade kledingzaak, Nukuhiva, in Amsterdam.

Een jaar geleden klopte mijn uitgever weer voorzichtig bij me aan met de vraag of ik niet nog een boekje kon maken? Mandy was ondertussen op wereldreis, dus was ik dit keer geheel op mezelf aangewezen. Elke reis weer sleepte ik mijn laptop mee en op de gekste plekken ging ik aan het werk om al mijn reisherinneringen op papier te zetten. Maar het wilde maar niet vlotten: van 50 werden het 25 wereldroutes (de stukjes waren te lang), mijn vaste redactrice bij de uitgeverij kreeg een andere baan (gelukkig wel een fijne nieuwe voor in de plaats maar toch), de inspiratie wilde maar niet komen en toen ik na een half jaar eindelijk een stuk was
opgeschoten, werd mijn laptop gestolen. Paniek! Er was gelukkig al wel een hoop naar de uitgeverij gestuurd, maar er moest toch nog een hoop opnieuw geschreven worden. En dat terwijl ik voor RTL Travel twintig keer de wereld over vloog en ook nog eens een winkel was begonnen. Maar eindelijk was het zo ver en trots leverde ik het 105.000 woorden tellende document in bij mijn redactrice. Na drie weken werd ik verheugd gebeld door de uitgeverij dat mijn boekje die ochtend door de drukker was afgeleverd en bijna uitzinnig van blijdschap en opluchting dat het ei gelegd was, melde ik me op de Keizersgracht in Amsterdam. Maar toen ik de eerste bladzijde opensloeg, kon ik een kreet van ontzetting niet onderdrukken: ergens was iets mis gegaan en nu bleek bijna 90% van de foto's verkeerd te zijn afgedrukt! Samen met de uitgever bekeek ik het resultaat en allebei kwamen we al snel tot de slotsom dat dit niet was waar we op gehoopt hadden. Gelukkig waren de persen nog niet volop aan het draaien, maar de eerste paar duizend exemplaren moesten toch echt door de papiervernietiger.

Afijn, het schijnt zo te zijn dat vanmorgen de persen opnieuw zijn aangezet om mijn boekje te drukken, dit keer met de juiste weergave van de foto's. En als het een beetje mee zit, heb ik het juiste exemplaar met een week of twee weer in mijn handen. Maar ik vertrouw het niet meer: Er is hier te veel mis gegaan! Ik weet zeker dat de vrachtwagen die de eerste boeken uitlevert, op de snelweg omkieperd, en als ze wel arriveren valt de verkoop ineens vies tegen. Want zo gladjes als alles bij mijn eerste boekje verliep, zo vies valt het nu tegen.

Misschien moet ik me maar niet te druk maken en gewoon weer gaan doen waar ik zo van hou; reizen maken. En wie weet waag ik me ooit nog eens aan zo’n reuzenklus, maar eerst ga ik bijkomen van deze onderneming. Natuurlijk ben ik blij met het behaalde resultaat, trots ook en hoop ik uiteraard dat het opnieuw een gierend succes gaat worden. Want ook van deze uitgave gaat een belangrijk deel van de opbrengst naar een goed doel. Binnenkort hoop ik de tweede vestiging van Nukuhiva te kunnen openen, waardoor ik weer kan bijdragen aan het gemeengoed worden van fairtrade kleding.

Ik stop ermee, over een half uur vertrekt mijn vliegtuig naar Brazilië waar ik naartoe ga voor de laatste opnames van RTL Travel van dit seizoen.

Wait for it...