Floortje Dessing - Soms is het even genoeg

De lichtjes van Ibiza stad flikkeren als kleine sterretjes onder me. Ik zit op een klein houten klapstoeltje voor het huisje van Margot; een vriendinnetje van me die al meer dan twee jaar op Ibiza woont. Haar huisje moet wel een van de meest bijzondere van Ibiza zijn: ontworpen door een kunstenaar en half onder een zwembad gebouwd, ingemetseld in de rotsen. Het mooiste is nog wel de slaapkamer want die heeft de vorm van een iglo die je via een klein gangetje bereikt.

Naast me staat een fles rode wijn en een schaal met dadels. Ik luister naar de geluiden van de nacht: af en toe een brommer die in de verte luidruchtig langsraast maar vooral het zachte getjilp van krekels. Ik neem een slok van mijn glas wijn, de zoveelste al vanavond. Eigenlijk zou ik moeten stoppen met drinken maar ik heb de wijn nu even nodig om het geraas in mijn hoofd te stoppen. Meer dan tien maanden ben ik onderweg geweest voor RTL Travel. Prachtige, leerzame, inspirerende maar vaak ook uitputtende trips. Daarnaast schreef ik ook nog een boekje, opende een kledingwinkel samen met vier vrienden en startte een internet bedrijf op het gebied van reizen. En daarnaast nog een aantal mooie projecten zoals mijn betrokkenheid bij dit fijne blad. En nu is de batterij op. Vreemd toch dat je het zo lang kunt volhouden als het moet. En dat je, zo gauw je klaar bent, volledig in elkaar zakt. Voor het eerst in meer dan een jaar ben ik een paar dagen op pad zonder laptop en zonder camera en ik kan er nog niet eens van genieten. Het lijkt er meer op dat ik opeens helemaal niets meer kan; opstaan om naar de keuken te lopen voor een glaasje water is al teveel. Ook Natasha, de hoofdredacteur van Salt, heeft me al een aantal keren flink op mijn hielen gezeten vanwege het overschrijden (voor de zoveelste keer) van de deadline voor het inleveren van deze column. Duizend excuses heeft ze keer op keer geaccepteerd - ze kent me gelukkig inmiddels een beetje - maar fijn is het niet.

Al meer dan drie dagen ben ik hier op het eiland en van al mijn plannen die ik had bij aankomst is nog helemaal niets gekomen. Een massage in een relax oord, een wandeling langs een van de mooiste stranden, uit eten gaan in de oude stad, het boek gaan lezen dat al zo lang op me ligt te wachten: het is er nog allemaal niet van gekomen. Kleine kans dat dat ook daadwerkelijk gaat gebeuren de komende dagen. De harde schijf in mijn hoofd zit vol, bomvol en er kan even niets meer bij. Terwijl ik zo zit te mijmeren, schrik ik van mijn telefoon (die ik nog wel heb meegenomen). Een sms van Margot die vraagt of ik nog naar de barbecue kom waar ze al een tijdje is, samen met een aantal leuke mensen. Grote kans dat ik het niet ga halen. Opstaan gaat even niet, ik wil hier zitten en de lichtjes zien flikkeren en nadenken. Desnoods de hele dag. Een beetje alles op een rijtje zetten. Ik schenk nog een wijntje in en zet mijn telefoon uit, dat begrijpt Margot wel. Hopelijk is de mist morgen een beetje opgetrokken.

Volgende keer hoop ik weer met een enorm spetterend en inspirerend verhaal te komen, maar voor nu zit het er even niet in. Ik ga de komende tijd eerst even goed voor mezelf zorgen.

Wait for it...