Floortje Dessing - Zwemmen zonder bandjes

November 1992. De zenuwen gieren door mijn lijf als ik de op vrijdagavond voor de allereerste keer de studio van Veronica binnen loop. Rob Stenders, de DJ die ik al jaren stiekem adoreer, zit op zijn stoel, draait zich om en stelt zich aan me voor. Na een uitleg van nog geen vijf minuten van de dienstdoende producer word ik achter een computer gezet en mag ik mijn eerste BUMA-lijsten gaan invoeren. Ik kan nog steeds niet geloven dat ik hier een baantje heb gekregen, elke donderdag, vrijdag en zaterdag. En al heeft het niet veel meer om het lijf dan het invoeren van platen, het beantwoorden van de telefoon en het eindeloos aanvullen van lege koppen koffie, ik ben binnen!

Juni 2007. Met buikpijn van de zenuwen toets ik het nummer van mijn baas in. Ja, ik heb een aanbod om naar de publieke omroep te gaan, naar Llink om precies te zijn. Een omroep met een missie waar ik heilig in geloof: televisie gebruiken om een bijdrage te leveren aan een vrije, eerlijke en duurzame wereld. Zonder dat het te belerend wordt.

Al tijden knaagde er iets aan me. Met RTL Travel maakte ik jarenlang wat mij betreft het fijnste programma van de Nederlandse televisie. We konden doen en laten wat we wilden, reisden kriskras de hele wereld over en ik bezocht tal van plekken die ik op mijn verlanglijstje had staan. Het laatste jaar maakten we een hotlist; een top 10 waarbij ik nieuwe trips maakte maar ook veel dingen uit het archief opdiepte. En dat leek wel een afscheid te zijn. Terwijl al die mooie herinneringen weer langskwamen, wist ik dat het tijd was om verder te gaan, naar de plek waar ik meer kon gaan werken aan al die andere dromen die ik heb.

Llink lijkt die plek te zijn, omdat ik hier naast een nieuw reisprogramma ook andere dingen kan gaan doen zoals radio, live televisie, studio programma’s en nog veel meer. Maar het is voor mij ook belangrijk dat ik iets ‘bewustere’ programma’s kan gaan maken, net even een langer verhaal kan vertellen en aandacht kan besteden aan de ‘andere kant’ van al het moois wat we zien. Ik weet zeker dat er heel wat mensen zijn die kritiek op me hebben: eerst jarenlang de hele wereld over reizen en nu op de ‘groene toer’. Ik kan me dat goed voorstellen, maar zeg er meteen bij dat het voor mij ook een proces is geweest wat langzaam is gegroeid. Ter illustratie: tot twee jaar terug was er geen enkele journalist die me ooit vroeg hoe het nou zat met al die vervuiling van het vliegen. Het is iets waar we ons de laatste jaren enorm bewust van zijn geworden en datzelfde geldt voor mij.
Reizen zullen we altijd blijven maken, net zoals we altijd blijven vliegen. Dat zijn moderne verworvenheden waar we niet meer zonder kunnen.
Voor mij wordt het nu de uitdaging om het ‘nieuwe’ reizen te gaan laten zien, waarbij je net iets meer bewust reist en op je omgeving ‘past’. Het zal ook voor mij vallen en opstaan worden maar ik vind het een gigantische uitdaging waar ik graag aan wil beginnen.

Als ik de telefoon op leg voel ik me vreemd en leeg. Na vijftien jaar verlaat ik het bedrijf waar ik zoveel heb geleerd en zoveel heb gedaan. Het bedrijf wat me zoveel kansen heeft gegeven en waar ze me zoveel vrijheid hebben gegeven. En zelfs nu, want mijn baas begreep als geen ander waarom ik aan dit grote avontuur wilde gaan beginnen.
Alsof ik in het diepe ga zwemmen zonder bandjes; zo voel ik me. En nu maar hopen dat ik genoeg heb geleerd om boven water te blijven. Maar ach, we zien het wel; ik heb er in ieder geval zin in...

Wait for it...