Floortje Dessing - De winters van toen

We weten het allemaal en we blijven het ook zeggen: het klimaat verandert. Minder koude winters zijn het gevolg, daar lijken we al bijna aan gewend te zijn, maar in mijn hoofd wil het nog niet zo. Ik denk zo vaak terug aan die winters uit mijn jeugd en wat kan ik die dan intens missen.

Hoe normaal was het dat vroeger elk jaar de plassen en vaarten dichtvroren? Ik woonde in Heemstede waar we dagenlang steevast op de vijver bij de Leidsevaart rondjes schaatsten, totdat onze voeten zo koud geworden waren dat we naar huis strompelden. En hoe normaal was het dat je elk jaar ging sleeën in de duinen met zo’n half verroeste slee waar je net met je zusje op paste? Toch bracht diezelfde winter ook altijd een frustratie voor mij met zich mee. Elk jaar gingen mijn vriendjes en vriendinnetjes namelijk weer lachend met hun vader en moeder in hun volgepakte auto richting de Alpen, waar je op dikke pakken, versgevallen sneeuw eindeloos kon skiën. Hoe vaak zag ik ze niet de straat uit rijden met op het dak de Salomon ski’s en achterin de fluorkleur skipakken? Maar wij hadden geen auto en geen Salamon ski’s. ‘Wintersport’ was überhaupt een woord dat niet in het woordenboek van mijn ouders voorkwam; veel te duur en veel te ingewikkeld. In plaats daarvan gingen wij in de winter met de trein naar Gelderland om met een ouderwetse tent een winterkamp te bouwen met mijn vader en eindeloze wandelingen te maken. ‘s Nachts lag je te bibberen in je tent omdat de slaapzak net niet warm genoeg was en de volgende morgen stond je je te wassen bij een heel klein koud straaltje, waar je net niet schoon van werd.

Elk jaar waagde ik weer een voorzichtige poging om mijn ouders te overreden, om toch eens een keer (met de trein weliswaar) richting de sneeuw te gaan. Tevergeefs, want met vier kinderen was dat toch echt een redelijk onhaalbare zaak. Mokkend hoorde ik dan maar weer de verhalen aan van vriendinnetjes die na de kerstvakantie weer zongebruind in de klas zaten.
Totdat op mijn dertiende mijn oog viel op een advertentie van het buurthuis om de hoek waar je voor 220 gulden een week mee kon skiën in de Italiaanse Alpen. Een week zeuren kostte het me, maar uiteindelijk zat ik in die bus, met minstens vijftig luidruchtige, vervelende buurtkinderen waar ik er geen een van kende. Maar onderin lagen mijn geleende ski’s en in mijn tas het tweedehands witte skipak, dat meer weg had van een verknipte slaapzak.
Het moment dat ik voor het eerst bovenop een piste stond en uitkeek over het immense berglandschap zal ik werkelijk nooit meer vergeten. Helaas ging ik die eerste dag meteen iets te hard onderuit waardoor mijn knie al snel opzwol en verdere dienst weigerde. De rest van de week zat ik onderaan de piste in het restaurant, waarbij ik niet veel meer kon doen dan warme chocolade bestellen en treurig naar de bergen staren.

Ondertussen zijn we vijfentwintig jaar verder en ben ik elk jaar minstens vier keer naar de sneeuw geweest: één grote inhaalslag voor al die gemiste wintersportvakanties!
Maar nu ligt er weer iets anders op de loer wat roet in het eten kan gooien. Minder sneeuwval door opwarming van de aarde. Zwichtend onder de commerciële druk, plaatsen wintersportoorden steeds meer sneeuwkanonnen om dat tekort aan ‘echt’ op te vangen. Maar ook die zijn niet bepaald vriendelijk voor het milieu. Bovendien komt het vaak voor dat die kunstsneeuw voorzien is van allerlei chemicaliën, slecht voor het milieu, maar het blijft langer liggen en dat is weer goed voor het geldlaadje.
Gelukkig zijn er ook gebieden die de bui letterlijk zien hangen en hun toekomst in eigen hand nemen door te investeren in duurzaamheid. Ik als fervent liefhebber van snowboarden moet bewustere keuzes maken, om te beginnen door minder te gaan, en dus heb ik het aantal keren dat ik naar de sneeuw reis teruggebracht naar een à twee keer per jaar.

Volgende week is het weer zo ver: dan ga ik naar de traditionele opening van het seizoen: de Oxbow Opening in Les Deux Alpes. Een traditie die al meer dan tien jaar in stand wordt gehouden en altijd weer geweldig is omdat je niet alleen kunt snowboarden, maar ook elke avond een feestavond hebt met alleen maar leuke mensen.
En als ik dan weer bovenop die berg sta, klaar voor mijn eerste afdaling snuif ik dat gevoel van vroeger weer op.

Wait for it...