Wereldroutes - Route 66, USA

De ultieme belichaming van de Amerikaanse drang naar vrijheid

Well it winds from Chicago to LA. More than 2000 miles all the way. Get your kicks on route 66.” Dit refrein, vooral bekend geworden door de Rolling Stones, heeft ervoor gezorgd dat bijna iedereen ter wereld wel eens van dit bijna 4000 kilometer lange stuk Amerikaanse asfalt heeft gehoord. Pas toen de historische Highway 66 onder de wielen van mijn te grote huurauto doorgleed, begreep ik de magische aantrekkingskracht die de weg op reizigers uit de hele wereld uitoefent.


Waar De bekendste weg ter wereld ligt in Amerika. Route 66, ook wel Highway 66, The Mother Road of The Main Street of America genoemd, slingert zich van Chicago door de staten Illinois, Missouri, Kansas, Oklahoma, Texas, New Mexico, Arizona en California naar Los Angeles.

Lengte De totale lengte van Route 66 bedraagt 2448 mijl, oftewel 3916 kilometer. Doordat de route sinds 1985 niet meer officieel als ‘National Highway’ wordt gebruikt, moet je extra kilometers maken om de vervallen delen te omzeilen.

Mijn Route 66 Mijn eerste kennismaking met Route 66 was toen ik in mijn jeugd een keer naar een verzamel-cd van de Rolling Stones luisterde. Terwijl de woorden “You’ll see Amarillo and Gallup, New Mexico, Flagstaff, Arizona don’t forget Winona, Kingman, Barstow, San Bernadino...When you make that California trip…Get your kicks on route sixty-six” tot me doordrongen, droomde ik ervan om ooit deze plaatsen met eigen ogen te aanschouwen en zelf de onmetelijke Amerikaanse leegte te ervaren. Zo’n twintig jaar later is het eindelijk zover. Terwijl ik angstvallig de temperatuurmeter van mijn met airco uitgeruste huurauto in de gaten houd, besef ik dat mijn droom werkelijk is geworden. Door het getinte autoraam zie ik een bordje ‘Historic Route 66’ voorbij flitsen. Voor me kronkelt een smalle asfaltweg zich als een langgerekte slang door een bergachtig langschap omhoog. Het lijkt erop alsof de brandende woestijnzon er alles aan doet om het asfalt voor me te laten smelten.

Samen met Yvonne, die ik sinds onze stop in Las Vegas mijn ‘lawful wedded wife’ in plaats van vriendin mag noemen, is dit de tweede dag dat we de historische Route 66 aan het volgen zijn. Op het moment dat we door de weinig sfeervolle stad Kingman rijden en een keuze proberen te maken uit een van de vele motels langs de kant van de weg, besef ik me dat de woorden van de wereldberoemde hit, in 1946 geschreven door Bobby Troup, een aardige indruk schetsen van de route. De “highway that's the best” is inderdaad de perfecte manier om kennis te maken met de Amerikaanse cultuur en natuur. Zo overnachten we in een schoon motel (met een ronkende airco) en ontbijten we de volgende morgen met ‘pancakes maple syrup’. Als we na een uurtje voor benzine stoppen, weet een te vriendelijke pompbediende ons na het bekende ‘how are you today?’ en ‘where are you fooks from?’ te vertellen dat we een mooi stuk weg kunnen verwachten.

Na een paar uur rijden, waarvan het laatste deel bestaat uit ontelbare haarspeldbochten, blijkt dat de tandloze pompbediende niets teveel heeft gezegd. Het historische western dorpje Oatman (900 meter boven zeeniveau) doet ons het met winkelcentra volgebouwde Kingman snel vergeten. Als we door de stoffige straten lopen, wanen we ons, afgezien van de vele Harley’s die netjes naast elkaar staan, al snel honderd jaar terug in de tijd. Uiteraard kun je ook hier prullerige souvenirs kopen maar toch straalt het voormalig goudzoekers gehucht iets authentieks uit. Zo lezen we in het hotel dat filmster Clark Gable hier in 1939 zijn huwelijksnacht doorbracht. Ook hier worden we in winkels begroet en bediend alsof we er al ons hele leven komen maar toch lijken de mensen in Oatman relaxter te zijn dan in de grote steden.

We zitten alweer een paar uur in de auto als we bij een ‘diner’ stoppen. Binnen zit het vol met vrachtwagenchauffeurs. De jukebox, die zich prominent in het midden van de zaak bevindt, staat zo hard dat we bijna moeten schreeuwen om onze bestelling door te geven. We zitten nog maar net als onze ‘veggie’ sandwiches met verse sinaasappelsap door de serveerster voor onze neus worden gezet. Tot onze ‘verbazing’ smaken de (enorme) broodjes heerlijk. Net als de meesten mensen, dachten ook wij dat je Amerika links moet laten liggen als je van lekker en gezond eten houdt. Het tegendeel blijkt echter waar. Je kunt in Amerika zo gezond eten als je maar wilt. ‘Gelukkig’ blijkt de andere kant ook te kloppen. Als we bij de serveerster, die volgens haar naambordje Jessica heet, afrekenen, zie ik vanuit mijn ooghoeken dat een van de truckers een enorm bord vol patat en hamburgers aan het verstouwen is.

We zitten weer in de heerlijke koelte van de auto en maken ons op voor het laatste deel van Route 66 naar LA. Urenlang rijden we zonder iemand tegen te komen door de ongerepte en snikhete Mojave Dessert. Zover het oog reikt kan ik niets ontdekken dat door mensenhanden is gemaakt. In de verte zien we roestbruine bergen met afgeplatte toppen zoals je ze vaak in Amerikaanse westerns ziet. De ruimte zorgt er automatisch voor dat de rust als een warme deken over ons neerdaalt. Angstvallig houd ik de meter van de benzineslurpende SUV in de gaten, tankstations zijn in dit deel van Amerika (Arizona en Californië) namelijk net zo schaars als een vers regenbuitje. Een eenzaam spoor met daarop een trein van een paar honderd meter lang is het eerste teken, de vervallen en onbewoonde ‘trailerparks’ niet meegerekend, van beschaving dat we sinds lange tijd weer zien. Rechts van de weg geselt een kleine ‘dustbowl’ (een zandstorm) het verlaten landschap.

Langzaam maar zeker rijden we de bewoonde wereld weer binnen. Elektriciteitsmasten, huizen en de karakteristieke watertanks wisselen elkaar in rap tempo af. Op het moment dat de zon de heuvels van Los Angeles rood doet kleuren, rijden we via een achtbaans snelweg een van de grootste metropolen ter wereld (18 miljoen mensen) binnen. Hoewel de avondspits druk is, valt het me op dat echt alle Amerikanen zich aan de regels houden. In tegenstelling tot Nederlandse bestuurders houdt iedereen hier afstand, veranderen mensen door het ‘keep your lane’ principe niet constant van rijstrook, rijdt niemand te hard en zie je nooit iemand met licht knipperend keihard op je af komen rijden.

Het is bijna donker als we langs de tropische palmbomen van Santa Monica Boulevard rijden. We vinden een motel op zo’n twintig kilometer afstand van de oceaan en beseffen dat hiermee een eind is gekomen aan het Route 66-deel van onze roadtrip. Morgen staat ons een andere schitterende weg te wachten, namelijk Highway 1. Deze weg slingert zich langs de surfstranden van de Grote Oceaan richting San Francisco. Deze stad is weer een perfecte uitvalsbasis om schitterende nationale parken zoals Yosemite, Zion en The Grand Canyon te bezichtigen.

Cultuur & Natuur In de jaren twintig werd een begin gemaakt met de aanleg van Route 66. Het was de droom van de bouwers om zoveel mogelijk delen van het uitgestrekte Amerika door middel van regionale snelwegen met elkaar te verbinden. In 1938 was de 2448 mijl lange weg voltooid en liep de weg door acht staten en drie tijdzones. De weg vormde vanaf het begin een belangrijke verkeersader tussen het noordoosten en het westen van het Amerikaanse continent. Doordat ontelbare stadjes op het wegennet werden aangesloten, konden veel Amerikanen voor het eerst kennismaken met de ‘American Way of Life’.

In de jaren vijftig en zestig raakte de weg door de toenemende populariteit van de auto steeds meer in trek. Dit autotoerisme zorgde ervoor dat de verdiensten van de mensen langs de weg evenredig toenamen. Er verschenen steeds meer pretparken, automusea, neonreclames en motels in de meest bizarre vormen, waarvan de 17 wigwams in Holbrook (Arizona) een mooi voorbeeld zijn. Maar zelfs als je nu over de historische weg rijdt, kun je je nog steeds het isolement van sommige Amerikanen aan het begin van de vorige eeuw voorstellen. Natuurlijk word je nu doodgegooid met allerlei kitscherige Route 66 verschijnselen langs de kant van de roemruchte weg. Maar iedere keer als ik weer een godverlaten stadje met allerlei Amerikaanse stereotypen binnenreed, voelde ik me een soort moderne pionier. En als je goed kijkt, ontdek je de authentieke Amerikaanse cultuur.

Natuurlijk moet je hiervoor van typisch Amerikaanse zaken zoals een voorliefde voor ronkende auto’s, immense winkelcentra, onbeperkte keuzemogelijkheden en de net iets te vriendelijk en oppervlakkige bediening houden. Op het moment dat je hier doorheen prikt, besef je eigenlijk pas dat Route 66 de ultieme belichaming van de Amerikaanse drang naar vrijheid is. Deze belichaming werd bij mij ook nog eens versterkt door de totale leegte waarin ik reed. De paar dagen dat ik Route 66 volgde, zo’n 700 kilometer, had ik niet het idee dat ik me in een land van 293 miljoen inwoners bevond. Integendeel, het er leek er bijna op, en dat geldt voor veel delen van Amerika, dat ik me alleen op de wereld bevond.

De totale afwezigheid van mensen wordt nog eens versterkt door de afwezigheid van zwerfvuil langs de weg. Ik heb zelfs geen snoeppapiertje of blikje cola in de berm gezien. Het ‘Adopt A Highway’ onderhoudsprincipe, waarbij je als buurt of bedrijf een deel van de snelweg adopteert, en zo verantwoordelijk bent voor het schoonhouden ervan, is hier ‘schuldig’ aan. Wil je toch iets uit je autoraam gooien, dan riskeer je een boete tussen de 1000 en 2000 dollar.

Beste tijd Het deel van de route dat ik heb gevolgd is in de zomermaanden, ondanks de airco bijna niet te doen. De temperatuur liep in augustus op tot ruim 40 graden. Op het moment dat je een voet buiten een gekoelde ruimte zet, krijg je een klap van de hitte. In het noordoosten van Amerika heb je dit probleem uiteraard niet. Als je echt de hele route wilt volgen, dan kun je dit het beste in het voor- of najaar gaan doen.

Zelf doen Je kunt, net zoals ik gedaan heb, heel makkelijk een paar dagen een stuk van de route volgen. Zo’n 80 procent van de historische route is nog steeds goed te volgen. De rest is door de officiële opheffing van de route niet meer te rijden. Op speciale historische routekaarten, die je overval langs de weg kunt kopen, is het mogelijk om zelf zoveel mogelijk de originele route terug te vinden. Niet iedere staat waar je doorheen rijdt, is namelijk even scheutig met bewegwijzering van de ‘66’ geweest.

Info historic66.com, amerika.startpagina.nl

Get your kicks on Route 66 uitgevoerd door de Rolling Stones




En luister hier naar de originele versie van
Nat King Cole van Get your Kicks on Route 66



Wait for it...