Floortje Dessing - Salt#6-2008

Staand voor die spiegel realiseerde ik me opeens weer hoe kwetsbaar ik was en hoe intens ik naar Nederland verlangde

Ik ben aangekomen in Afrika, in Ethiopië, in de zoveelste hotelkamer. Buiten regent het zachtjes terwijl ik binnen koortsachtig op zoek ben naar een extra deken om op mijn bed te leggen. De kraan in de badkamer druppelt gestaag door. Ik probeer de televisie aan de praat te krijgen maar er gebeurt weinig. Even het NOS journaal kijken; ik zou er best wat voor over hebben.

Adis Abeba is niet de stad die je verwacht. Bij Ethiopië denk je niet aan een groene stad waar het miezert en waar de portiers van het hotel je in grote gele regenjassen welkom heten. Maar dit land heeft wel meer verassingen in petto vermoed ik zo.
Ik ben nu al weken onderweg voor 3 op Reis, op weg naar mijn einddoel, Amsterdam Island, het meest afgelegen eiland op aarde dat in de oneindige leegte van de Indische oceaan ligt, dichterbij Antarctica dan bij welk ander continent dan ook.

Ik heb nog een lange reis voor de boeg, waar ik gelukkig nog steeds veel zin in heb. Alleen begint er een kleine kink in de kabel te komen, mijn lijf begint tegen te sputteren. Het begon eigenlijk al in Israël, in Jeruzalem, waar ik een flinke griep voelde aankomen. Als ik slim was geweest was ik in mijn bed gaan liggen voor een dag of drie. Maar sinds ik de Amerikaanse nyquils heb ontdekt, een sterke antigrippine, weet ik dat het te onderdrukken is, hoe slecht dat ook is. En dus reisde ik vrolijk door, dwars door Israël en de Palestijnse gebieden. Na tien dagen was het tijd om door te vliegen naar Ryad, de hoofdstad van Saudi Arabië. Na een rustige vlucht arriveerden we in een bijzonder land waar ik al zo lang naar uitkeek. Lange tijd was het land redelijk gesloten voor filmploegen maar nu konden wij zomaar een dag of acht daar draaien! Eenmaal in het hotel dook ik snel mijn bed in, klaar om de volgende dag aan de slag te gaan. Maar midden in de nacht werd ik wakker met een onbestemd gevoel, weer met dat gevoel van een flinke griep. Op weg naar het toilet keek ik toevallig in de spiegel en ik schrok me een ongeluk: een gigantisch dik gezicht, gezwollen wangen en gigantisch veel vocht onder mijn ogen. Een acute allergie. En dat hier midden in de nacht in Saudi Arabië.

Twee maanden geleden overkwam dit me voor de eerste keer. Meer dan drie uur bracht ik door op de eerste hulp om de zwelling te laten afnemen met behulp van injecties en koele kompressen. Volgens de arts was er niet achter te komen wat het veroorzaakt had maar hier in Saudi Arabië was het duidelijk weer mis. Staand voor die spiegel realiseerde ik me opeens weer hoe kwetsbaar ik was en hoe intens ik naar Nederland verlangde. Hier geen huisartsenpost die je kon bellen of een eerste hulp in een groot, vertrouwd ziekenhuis. In plaats daarvan zat ik een kwartiertje later huilend in de auto naar het German Hospital. Zelden had ik me de afgelopen maanden zo slecht gevoeld als toen in die taxi, die met grote snelheid door het nachtelijke Ryad reed. Als mijn keel maar niet op ging zwellen en als de dokter me maar snel kon helpen. Twee uur later stond ik weer buiten met een injectie in mijn lijf en een stapel pillen in een doosje. Gelukkig was het niet erger geworden en volgens de arts zou ik met een paar dagen weer de oude zijn.

Maar opgelucht was ik niet, eerder somber. Het leek erop of mijn lijf mijn tempo niet bij kon of wilde houden, en ik was nog niet eens halverwege!

Hier in mijn hotelkamer in Ethiopië lig ik in bed en probeer in slaap te vallen. Maar ik kan niet slapen: mijn hoofd knalt bijna uit elkaar. Morgen weer een nieuwe dag en dan gaat het vast beter. Een dag in bed liggen is ondenkbaar, ik wil de stad zien. Ik kruip mijn bed uit en open mijn toilettas, nog een paracetamolletje dan maar, hoe slecht ook. Als ik klaar ben met deze reis ga ik mijn leven beteren....

Wait for it...