Cycle Oregon - Wild Wheeled West

Ik ben gek op Amerika, kan er niets aan doen. De overweldigende natuurpracht werkt als een magneet op me, waardoor ik er telkens weer terugkeer. Mijn nieuwste ontdekking is Oregon, het bescheiden ‘buurmeisje’ van de staat Californië. Twee jaar geleden was ik er voor het eerst tijdens de winter, vorig jaar keerde ik terug om deel te nemen aan Cycle Oregon, een waanzinnig fietsevenement dat jaarlijks plaatsvindt en mij dwars door de staat voerde. En wie kent niet dat gevoel van “hier zou ik kunnen wonen?”, dat dus!

Beaver State, Oregon ligt aan de westkust van Amerika, boven het beroemde Californië, waarmee ook direct duidelijk wordt waarom Oregon altijd een beetje in de schaduw is gebleven. Het ‘zusje’ deed het met de troeven San Diego, Los Angeles, Hollywood, San Francisco en – de voor surfers belangrijke spots - Santa Cruz, Santa Barbara, Malibu en Venice Beach, altijd beter bij de toerist. Als ik het nu over mijn echte zussen zou hebben, zou dit extreem irritant zijn, maar nu het over deze twee staten gaat, heeft het wat mij betreft vooral positieve kanten dat Oregon een beetje uit het zicht is gebleven. De hele ‘the bigger the better’ lawaaicultuur bestaat in Oregon (nog) niet, de staat heeft nog dat dromerige over zich met heel veel puur natuur. Het is ook niet voor niets dat Oregon het verst gevorderd is op het gebied van de duurzame lifestyle – de staat loopt ver voorop als het gaat om schone energie zoals water- en windenergie - en dat de stad Portland (1,5 miljoen inwoners) onlangs wederom is uitgeroepen tot groenste stad van Amerika. Ik kwam er zelfs achter dat het gemeentebestuur van Portland zijn oor te luisteren heeft gelegd bij de gemeente Amsterdam. Ze willen graag weten hoe ‘wij’ dat doen met die fietscultuur in de stad? Hoe leg je een fietsnetwerk aan met fietspaden, fietsenstalling etc.? Portland is ook de eerste Amerikaanse stad waar ik opvallend veel fietsers heb gezien. Zelfs de oerhollandse bakfiets is er mateloos populair. Ik kreeg zelfs een mailtje van een man die ik ontmoet had tijdens de Cycle Oregon, waarin stond: “hey Natasha, I just read of a bike made in Holland that is being sold in Portland. They are calling it Bakfiets. Does that mean anything to you? The bike is extra long and has a box between the handle bars and front wheel. You can haul kids, groceries or anything else in there up to 200 pounds.” Of de bakfiets mij iets zeg? Erg grappig. Nog leuker is het als je een Amerikaan Bakfiets hoort uitspreken.

Crater Lake

Troeven

Behalve bakfietsen en ‘green awards’ heeft Oregon natuurlijk veel meer troeven in handen, waaronder 6000 meren, 180.000 kilometer aan rivieren, 644 kilometer ruige kust en 30 miljoen hectare (de helft van de staat) bos. Hoogtepunten zijn Crater Lake - het diepste meer van Amerika -, de populaire wintersportbergen Mt. Hood (met 3425 m de hoogste berg van de staat) en Mt Bachelor. Hood River en de Gorge zijn een paradijs voor wind- en kitesurfers. Central Oregon staat bekend om zijn warme woestijnvlakte en in het Oosten vind je John Day Fossil Beds, een van de rijkste fossielengebieden op aarde. Verder is Oregon trots op Hells Canyon met 2400 meter de diepste kloof van Noord-Amerika. En, niet onbelangrijk, Oregon is belastingvrij, wat maar liefst 3 tot 12% scheelt op iedere rekening die je hier betaalt.
Kortom; rust, schoonheid, een ‘groene lifestyle’, een prima prijsniveau én, voor velen niet onbelangrijk, het feit dat de staat ‘blauw’ is op de verkiezingskaart (democraten), bezorgen Oregon langzaam maar zeker een sterrenstatus, zowel binnen als buiten Amerika. Binnen Amerika verhuizen steeds meer mensen naar de staat. Portland is populair, maar ook het plaatsje Bend in Central Oregon maakt momenteel een bizarre groei door. Bend is zo populair dat het outdoor town # 1, Boulder in de staat Colorado, keihard voorbij aan het steven is. Dit heeft wel weer tot gevolg dat Bend inmiddels onbetaalbaar is geworden, maar daar profiteren buurtowns als Sisters, La Pine en Sunriver op hun beurt weer van. Bovendien is er een aanzienlijk aantal internationale bedrijven gevestigd, waaronder The North Face, Columbia Sportswear en Nike. Alleen al de medewerkers van Nike Amerika (in Portland) en Nike Europa (Hilversum) zorgen voor dagelijks verkeer tussen beide landen. En sinds er een directe KLM / Nortthwest-vlucht van Amsterdam naar Portland is, zal de trek alleen maar toenemen.
De marketingmachine draait dus op volle toeren en als het zo doorgaat zal Oregon binnen afzienbare tijd in de top 5 staan van populaire staten. De laatste troef die ik noem en die er voor zorgde dat ik snel mijn koffers pakte, is Cycle Oregon, een fietstocht dwars door de staat en met jaarlijks 2000 deelnemers inmiddels een van de belangrijkste fietsevenementen van Amerika.

Tent City

Je bent in de hemel
Cycle Oregon kwam 21 jaar geleden tot leven dankzij een barkeeper, Jim Beaver, die het idee van een meerdaagse fietstocht neerlegde bij Jonathan Nicolas, columnist van het populaire dagblad, The Oregonian. Doel was om fietsers door dorpen te laten komen die vanwege het wegtrekken van de mijnindustrie, in de vergetelheid dreigden te raken. Jonathan riep in zijn column fietsers op om mee te rijden. “Ik had verwacht dat er hooguit zo’n 50 fietsers zouden komen, maar het bleken er ruim 1000 te zijn”, vertelt Jonathan die 21 jaar later nog steeds een van de eregasten is op het evenement en ook nog steeds alle etappen meefietst.
Het succes van de eerste editie resulteerde in een evenement dat in de loop der jaren, mede dankzij de steun van het Oregon Department of Tourism en vele sponsors, uitgroeide tot een van de belangrijkste fietsevenementen van Amerika, waarvoor jaarlijks duizenden mensen in de rij staan om deel te mogen nemen. 90% is afkomstig uit Amerika, maar ook fietsliefhebbers uit andere landen schrijven steeds vaker in. Omwille van de veiligheid en ook beheersbaarheid van het evenement is er een maximum aantal deelnemers van 2000 ingelast. Om zeker te zijn van een plek, liggen mensen zo’n beetje voor de ‘deur’ van de website. Zodra de inschrijving open is, stromen de aanmeldingen binnen. Vol is vol en de rest verhuist naar de wachtlijst waar ze tandenknarsend schietgebedjes doet in de hoop dat er iemand afvalt.
Om alles te realiseren is er een organisatie een jaar lang op de been, en toen ik er vorig jaar bij was, begreep ik ook waarom. Ik heb aan heel wat fietsevenementen deelgenomen, maar zelden heb ik zo’n professionele en goed geoliede machine meegemaakt waar je als deelnemer niets, maar dan ook helemaal niets tekort komt. Je bent echt in de hemel! Alles is geregeld, behalve het weer, wat bij ons overigens helemaal top was! Ik had een inschrijving inclusief ‘Tent and Porter’, wat inhoudt dat ik iedere avond gewoon naar ‘Tent City’ kon lopen waar ik tussen de honderden tenten altijd moeiteloos mijn tent kon vinden: geel 48. Mijn tent stond overeind, twee stoelen erbij om te chillen of om gezellig met mijn buren te kletsen, en ook mijn tas met spullen stond telkens weer keurig op voor de deur. De volgende ochtend hoefde ik niet meer te doen dan mijn tas inpakken, voor de deur van mijn tent zetten en weglopen. Afbreken en opruimen werd gedaan door scholieren die zich die week compleet de voeten uit hun sloffen liepen. Er waren iedere dag warme douches in mega grote trucks, stond er in ieder camp weer een complete keuken met staf opgebouwd, zorgde Nossa Familia elke dag voor verse espresso’s en cappuccino’s, waren er dagelijks bike clinics en trad er iedere avond ‘live on stage’ een topband op. Ik heb heel wat cd-tjes gekocht, kan ik je vertellen. En dan heb ik het nog niet over ‘Beervana’, de biertuin die alle avonden geopend was en waar geweldige lokale biersoorten en topwijnen geschonken werden, en de dagelijkse yogalessen waar je je vermoeide lijf kon rekken en strekken. Hartverwarmend was de verwennerij van de ‘locals’ uit de dorpen waar we stopten, die hun beste beentjes voor hadden gezet om ons als deelnemers te trakteren op homemade pies, cookies en andere keukengeheimen. Ik weet zeker dat de dorpelingen nog weken napraatten over de Cycle Oregon-invasie die hun hele dorp blokkeerde. Na ons vertrek viel het dorp waarschijnlijk weer in diepe slaap, want het hele jaar door komen er niet zoveel mensen meer voorbij. Ik was vooral geraakt door hun trots op hun ‘community’, want er waren echt verlaten mijnstadjes bij waar je nog niet dood gevonden zou willen worden.

Geld in het laatje
Wat mij het meest aansprak was de combinatie van het op de fiets door een staat reizen – wetende dat je door de mooiste gebieden komt zónder te verdwalen – in combinatie met het bezoeken van landelijk gelegen dorpen en parken, die wel wat aandacht en steun kunnen gebruiken. Want behalve dat de organisatie ervoor zorgt dat vergeten woongemeenschappen op de kaart komen, doordat de deelnemers er stoppen (en dus geld in het laatje brengen) doneert Cycle Oregon ook geld aan deze plekken. Cycle Oregon is een non-profit organisatie die alle opbrengsten, na aftrek van de kosten, doneert aan het Cycle Oregon Fonds die het op haar beurt doorgeeft aan de Oregon Community Foundation. Deze stichting heeft tot doel het beschermen van bijzondere plaatsen in de staat, zoals natuurparken, en het steunen van dorpen die amper hun eigen broek op kunnen houden en in verval dreigen te raken.

All the way from Holland

All the Way from Holland
Het heeft geen zin om het over de route zelf te hebben, want die verandert ieder jaar en je kunt ieder jaar op hoogtepunten rekenen, zowel letterlijk als figuurlijk. Het evenement duurt 7 dagen waarbij je dagelijks op de fiets zit. De dagafstanden variëren tussen de 60 en 160 kilometer. Dat klinkt misschien pittig, maar de organisatie heeft het zo geregeld dat eigenlijk iedereen met een gezonde fietsconditie mee kan doen. Ik deed mee op een racefiets omdat ik me gezien de lange lappen asfalt, niets anders kon voorstellen. Maar ik heb met bewondering gekeken naar de fietsen waarop mensen de etappen aflegden, waaronder een complete fanclub van Bike Friday. Ik had er nog nooit van gehoord, maar Bike Friday is in mijn optiek een bizar goede fiets voor in de stad - compact met ultra kleine wielen , maar voor in de bergen had ik toch echt mijn bedenkingen. Zij niet, kan ik je zeggen. Iedere dag vertrokken ze lachend en vele kilometers en hoogtemeters later kwamen ze, nog steeds lachend, weer binnen. Ook waren er heel veel mensen op ligfietsen en op tandems. Bergop was het zwoegen voor deze ‘liggers’ en ‘tweetjes’ maar bergaf was het gillen en kwamen ze snoeihard voorbij.
Het mooie van Cycle Oregon is dat het totaal niet uitmaakt hoe goed je bent of waar je op rondrijdt. Hier is meedoen echt het enige dat telt. Je mag zelf je vertrektijd bepalen, dus er is geen sprake van een massastart in de ochtend, wat veel mensen een gruwel vinden, en je kunt er zolang overdoen als je zelf wilt. Volg de pijlen en er zijn altijd andere deelnemers in zicht. Binnen de openings- en sluitingstijden van het parkoers kun je op alle service rekenen. Daarbuiten moet je het op eigen kracht doen. Ben je het zat, moe of geblesseerd, dan stap je zo in een ‘SAG’, een van de volgwagens die af en aan langs het parkoers rijden om vermoeide fietsers op te pikken. Een dag overslaan mag ook, je wordt probleemloos naar het volgende camp gebracht. Wat onderweg voor veel hilariteit zorgt zijn de bordjes die iedere deelnemer achter zijn zadel heeft hangen. De creativiteit hierin bleek onbeperkt. Ik had er alleen maar opgezet “all the way from Holland”, een betere contactadvertentie (ik was in mijn eentje naar Oregon gereisd) had ik niet kunnen plaatsen. Het heeft me heel veel leuke gesprekken opgeleverd en kennismakingen met mensen waar ik de rest van de week mee ben opgetrokken (en nu nog steeds mee mail). En het blijft me verbazen hoeveel Amerikanen, met hun beperkte geografische kennis, weten dat Nederland helemaal plat is en beneden zeeniveau ligt. “How do you climb these mountains”, was een echte FAQ.

Likkebaardend eten en drinken
En zo fiets je zeven dagen lang door de mooiste gebieden van de staat en word je overweldigd door natuur en ontelbaar veel lieve mensen die hun stinkende best staan te doen om het jou naar de zin te maken. En dat lukt, méér dan zelfs. Ik vond het soms ook ontroerend om te zien hoe de organisatie ook tal van ‘oudjes’ had weten te strikken om mee te helpen, bijvoorbeeld in de keuken in het camp, bij de finish om je chocomelk te overhandigen of onderweg tijdens de lunch. Je zag die ‘grannies’ glunderen en barsten van de energie. Ze waren nodig! En speaking of lunches, diners of zo maar een drinkstop onderweg. Ik had soms het gevoel dat ik van sterrenrestaurant naar sterrenrestaurant reed. Dat ik niet tonnetje rond ben teruggekomen is haast een wonder en alleen maar te danken aan de vele calorieën die ik gedurende de dag verbrandde. Niks zelf meegebrachte (en geplette) boterhammetjes eten en een week geworden energiedrank drinken. In plaats daarvan sta je dagelijks likkebaardend in de rij voor onder meer ‘turkey sandwich with cheddar cheese’, ‘potato salad’, ‘Asian noodle salad’, ‘Southwest chicken or veggie wrap’, ‘Tim’s Cascade chips’, ‘hot baked potato with sour cream and chili’ en fruit en koekjes als nagerecht. En ook ’s avonds overtrof de menukaart al mijn verwachtingen, geen enkele avond kregen we hetzelfde. En ook vegetariërs werden op hun wenken bediend.

Ja, ik ben enthousiast, zowel over het evenement als over de staat zelf. Het is een aanrader voor iedere fietsliefhebber die het heerlijk vindt om fietsen, reizen en ontdekken te combineren. Leeftijd en niveau maken niets uit, het evenement is echt toegankelijk voor iedereen. Maar ga niet voor een week naar Oregon. Behalve dat het tijdsverschil van 9 uur niet in je koude kleren gaat zitten, heeft Oregon nog zoveel andere mooie dingen te doen en te zien.

Meer info
traveloregon.com
cycleoregon.com

Cycle Oregon Facts & Figures 2009
- Datum: 12 - 19 september
- Afstand: nog niet bekend
- Aantal etappen: nog niet bekend
- Start en finish: nog niet bekend
- Inschrijfgeld: nog niet bekend
- Inschrijven: Op cycleoregon.com (registration) kun je je tezijnertijd inschrijven en alle ins & outs over de route van 2009 lezen, wat je wel/niet mee moet nemen en kun je ook nog foto’s bekijken van vorige edities.

Wait for it...