Floortje Dessing - Salt #2-2009

Hoe moet je je als mens voelen als je zulke dingen produceert

‘Floortje in de steek gelaten door haar Italiaanse vriend Francesco’.
Groot prijkten een paar weken geleden de letters boven het stuk in het roddelblad. Met een bezorgde blik in haar ogen en het tijdschrift onder haar arm kwam onze schoonmaakster Nel langs. “Gaat het een beetje lieve Floor?” vroeg ze me? Ik keek haar lachend aan. “Lieve nel”, zei ik, “ik vertrek over een paar uurtjes naar Rome om vervolgens door te vliegen naar Lamezia Therme, waar mijn vent me komt ophalen om door te rijden naar de schoonfamilie. Dus het gaat goed en we hebben het nog steeds heel gezellig!”

Een paar dagen eerder had ik het blad zelf al onder ogen gekregen, nadat een vriendinnetje me erop had geattendeerd dat het bericht op de nieuwswebsite nu.nl stond. Vriend Francesco had namelijk een maand eerder zijn woonboot te koop gezet en dat was voor de mensen van de roddelbladen genoeg om eens even op onderzoek uit te gaan. Het ‘onderzoek’ bestond uit een telefoontje naar Francesco waarbij de man in kwestie zich voordeed als potentiële koper om vervolgens nonchalant te informeren waarom hij de boot verkocht. Zijn antwoord dat hij naar Panama wilde verhuizen om daar een eco resort te beginnen was voor de schrijver genoeg om te bedanken en tevreden de hoorn erop te leggen. Hij had immers voldoende informatie om een verhaal te verzinnen over hoe Francesco me had verlaten voor een ander waarmee hij ook nog eens naar Panama zou vertrekken.
Het geheel werd opgeleukt met een foto van de boot die te koop staat en een foto die een jaar eerder stiekem was genomen waarop we samen innig gelukkig in het zonnetje zitten.
Toen ik het blad onder ogen kreeg kon ik eigenlijk maar één ding denken: hoe zou je je toch als mens voelen als je zulke dingen produceert? Als je dag in dag uit op je fiets stapt om naar kantoor te rijden om daar met goede moed aan de slag te gaan met tips die binnenkomen van overijverige Nederlanders die (tegen geringe vergoeding) graag alles over BN-ers doorspelen aan de verschillende redacties.
En vervolgens mag jij een verhaal verzinnen met het beetje informatie dat je hebt en die het liefst de beproefde en geliefde elementen als verbroken liefdes, verraad, overgewicht of mislukte carrières bevatten.

Natuurlijk was het in mijn geval maar een onbelangrijk verhaal waar niemand (behalve Nel) van wakker ligt. Maar als schrijver ervan weet je dondersgoed dat je iets creëert dat niet bestaat. Waar soms een kern van waarheid in zit (een boot die te koop staat) maar waarvan de rest er eenvoudigweg bij verzonnen is. Zou er een moment zijn dat die schrijvers, als ze ‘s avonds hun tanden staan te poetsen en net even iets te lang naar hun eigen spiegelbeeld staren, zich afvragen waar het toch mis is gegaan met ze? Gelukkig voor hen hebben ze elke dag weer de mogelijkheid om er mee op te houden! Een nieuwe dag, nieuwe kansen zo zegt mijn moeder altijd. En als er nou eens niemand solliciteert naar de baan bij het roddelblad die is vrijgekomen, wordt het een stuk rustiger voor ons allemaal.

Wait for it...