Salt#6-2009 - Sedona, Arizona

Een plek waar je ‘spirituele rust’ kunt vinden en met vier miljoen bezoekers per jaar lijkt iedereen hier naar op zoek te zijn.

Het jaar is al weer bijna voorbij. Een jaar vol reizen, vol afspraken, drukte en gekte. Omdat ik gemiddeld vijf maanden per jaar onderweg ben, zijn mijn dagen in Nederland altijd helemaal gevuld. Elke minuut probeer ik zo zinnig mogelijk te besteden: langs bij mijn familie, vrienden zien, op kantoor bijpraten, vergadering, nog een vergadering en ga zo maar door. Tel daar bij op dat ik vaak last heb van een jetlag en je begrijpt dat mijn lijf regelmatig zwaar in het verzet treedt. Dat uit zich in een iets te snelle hartslag, slapeloosheid, pijnlijke spieren en een hoofd dat maar niet op wil houden met denken. Mijn redding vind ik gek genoeg vaak in het buitenland. Zodra ik over de grens ben, daalt de rust weer op me neer. Geen afspraken, geen telefoon, geen vergaderingen; kortom, geen druk van dingen die moeten en dus eindelijk rust voor het lijf en de geest. Afgelopen november trok ik naar het stadje Sedona, middenin de red rocks van Arizona. Sedona staat bekend, zoals je op pagina 12-13 van deze uitgave van Salt kunt lezen, bekend om zijn krachtige maar even mysterieuze energiestromen.
Het is een plek waar je ‘spirituele rust’ kunt vinden en met vier miljoen bezoekers per jaar lijkt iedereen hier naar op zoek te zijn.
Met slechts vijf nachten en zes dagen heb ik niet zo heel veel tijd om mezelf te ‘hervinden’ maar een begin maken kan wel. Uit het enorme aanbod van zielenknijpers, kies ik voor Inner quest, een behandeling die je weer in contact brengt met jezelf en de heilige wijsheid van de indianen in leven houdt. Als de schemering valt ligt ik op de behandeltafel en word ik toegedekt met een wollen deken met daarop een cirkel die in vieren is gedeeld. De therapeute is een wat oudere dame met een vriendelijk gezicht en een dikke zwarte staart op haar rug. Ze steekt de kruiden aan waardoor de ruimte zich vult met een alles bedwelmende lucht. Dan begint ze, zachtjes slaand op een Indiaanse drum, om me heen te lopen en prevelt ze spreuken om de ‘spirits’ van dit gebied op te roepen. Ik voel een lichte drang opkomen om te lachen maar besluit me er aan over te geven. Na een zachte massage met hete stenen laat ze me alleen en merk ik dat ik langzaam wegdrijf. Eenmaal terug wappert ze met een waaier van veren en sprenkelt ze wederom met kruiden. Ook krijg ik een lichtblauwe steen in mijn handen gedrukt die ik na afloop in een klein leren tasje mee krijg. Die zal me beschermen op mijn reis. Met een dubbel gevoel verlaat ik de ruimte. Ik heb niet direct iets heel spiritueels ervaren maar ik voel wel dat de mist in mijn hoofd aan het optrekken is, dat de storm van gedachten is gaan liggen en dat er rust voor in de plaats is gekomen. Ben ik bedwelmd of heeft er werkelijk iets plaatsgevonden? En nog belangrijker, hoe houd ik dit nu vast? Ik kan moeilijk wekelijks naar Sedona reizen voor een rondje innerlijke rust. Of moet ik domweg veranderen, minder reizen en mezelf meer rust gunnen, zoals een tarotkaartlezeres me later in de week fijntjes uitlegt. Ze had geen idee wie ik was en waaruit mijn werk en mijn leven bestond, maar ze schoot achter elkaar in de roos.

De avonden breng ik vaak door op het terras van mijn appartement om naar de melkweg en de miljoenen sterren te staren die hier, bij gebrek aan stadslicht, haarscherp te zien zijn. Sedona is een fantastische plek maar voor de innerlijke rust zal ik waarschijnlijk toch bij mezelf moeten zijn. Dat zal nog wel een heel stuk verder reizen zijn, maar is in ieder geval goedkoper.

Wait for it...