Salt#1-2010 - Het was een lange winter

Voor wie gek is op de winter, kon afgelopen maanden zijn hart ophalen, waaronder ikzelf. In de winter breekt namelijk het kind in mij los en loop ik te juichen en te springen van blijdschap. Een wit landschap is magisch, absoluut. Maar nu ben ik het zat, lang genoeg in de kou gezeten. Mijn winter begon immers al in het voorjaar van 2009 nadat ik de keuze had gemaakt om voor ‘3 op Reis’ langs de poolcirkellanden te gaan reizen. Ik heb het nog nooit zo koud gehad en mijn cameraman en ik hebben nooit eerder onder zulke bizarre omstandigheden moeten werken. Soms was het zelfs zo koud dat we na het draaien van slechts drie shots eerst weer de auto in moesten springen om onze vingers te ontdooien. En dat terwijl ik soms drie handschoenen, vier jassen en twee mutsen over elkaar heen droeg. We hadden zoveel kleding bij ons, dat het leek alsof we een jaar onderweg waren.
Ik startte in april 2009 in Groenland, vervolgens reisde ik naar Noorwegen, Alaska, Noord-Canada en Rusland waar ik het absolute hoogtepunt – of dieptepunt qua kou – het hart van Siberië bereikte waar het kwik tot maar liefst min 45 graden zakte.
Zelden heb ik het van mijn leven zo koud gehad. Bij die temperaturen kun je maximaal 20 minuten buiten draaien en dan is alles bevroren, van de recordknop op de camera tot de voeten van mij en de cameraman.

Toen ik terugkeerde op schiphol en me met mijn loodzware tas, zwalkend in mijn Sorel’s, waar ik met drie lagen sokken in zat, door de douane en de deur naar buiten wrong, slaakte ik een zucht van verlichting: min 3 graden, wát een heerlijkheid! Geen vier lagen handschoenen en geen bevroren gezicht na vier minuten buiten staan! De rest van de week voelde ik de kou niet meer, terwijl iedereen om me heen mopperde over de sneeuw die maar bleef vallen, het ijs dat de wegen spiegelglad maakte en de gure wind die maar bleef snijden. Ik blijf het opmerkelijk vinden hoe de wijze waarop je iets beleeft of ervaart, verandert naarmate je referentie verschuift. Dat is misschien wel het allermooiste en vooral meest leerzame van al mijn reizen. Het is haast onmogelijk om vast te roesten in je overtuiging. Ik besloot dus om het nooit meer koud te hebben, zelfs niet met 10-15 graden onder nul, wat we hier in Nederland toch regelmatig gehad hebben. Maar omdat lichaam en geest zich toch altijd weer aanpassen - mooi is dat toch - kreeg ik het gewoon weer koud en liep ik na een week net zo hard te mopperen als vrijwel iedereen.

En nu het seizoen ‘3 op Reis’ erop zit en de hele ploeg op vakantie kan (nee, een reisprogramma maken is geen vakantie) is het na deze lange winter voor mij tijd geworden de zon op te zoeken. Terwijl ik dit schrijf zit ik op de vlucht van Kuala Lumpur naar Melbourne, om vrienden op te zoeken maar ook om te werken aan mijn nieuwe reisboekje dat deze zomer/ herfst zal verschijnen. Het boekje zal gaan over mooie eco-bestemmingen. Maar vooral ook om bij te tanken en een nieuw thema voor het volgende televisieseizoen te bedenken. Ik denk dat er dan weer meer t-shirts en teenslippers in mijn koffer zullen zitten, ik weet niet waarom....

Volg Floortje Dessing op Twitter twitter.com/floortjedessing

Wait for it...