Drijvende eilanden van plastic bestaan niet

Waar blijft al het oceaanplastic? Om antwoord op deze vraag te krijgen ging singer-songwriter Jack Johnson op onderzoek uit. In zijn film 'The Smog of the Sea' wordt duidelijk dat plastic eilanden een (goedbedoeld) verzinsel zijn. Bekijk de trailer!


Al na een paar minuten wordt in de door Jack Johnson geproduceerde documentaire The Smog of the Sea korte metten gemaakt met de mythe dat er plastic eilanden ter grootte van duizenden vierkante kilometers in de oceanen ronddobberen. Marcus Eriksen, wetenschapper en oprichter van het zeeonderzoeksinstituut 5 Gyres, legt aan boord van driemaster Mystic uit: “Het grote publiek denkt nog steeds dat er Jules Verne-achtige eilanden van plastic afval bestaan. Was dit maar waar, dan hadden we ze zo uit de zee kunnen vissen. In werkelijkheid bestaat de zogenaamde Great Garbage Patch uit minuscule plastic deeltjes die als onzichtbare mistflarden in het water zweven. Een groot deel hiervan verdwijnt in de maag van zeedieren. De rest zinkt en wordt op grote diepte opgeslokt door oceaanstromen.” Eriksen doet verder uit de doeken dat de drijvende afvaleilanden min of meer door de Amerikaanse zeezeiler en oceanograaf Charles Moore zijn verzonnen – met de beste bedoelingen van de wereld overigens: hij wilde het milieubewustzijn van het grote publiek bevorderen. Tegenwoordig weten we wel beter. Het meeste afval dat in de zee ronddrijft is helaas niet veel groter dan een rijstkorrel. Extreem lastig op te ruimen dus. Zo ook de buit die Jack Johnson en zijn varende metgezellen, waaronder Dan en Keith Malloy, tussen de surf- en duiksessies door uit de Sargassozee filteren. “Ik hoop dat mensen na het kijken van The Smog of the Sea beter gaan nadenken over het gebruik van wegwerpplastic”, aldus Johnson.

Wait for it...