Interview Dorian ‘Doc’ Paskowitz

Surfnomade



Dorian ‘Doc’ Paskowitz was de ‘outlaw’ van de surfwereld. Hij gaf in de jaren ’50 zijn goedbetaalde baan als arts op en keerde de maatschappij de rug toe. Ruim twee decennia lang maakte hij samen met zijn vrouw, negen kinderen en een stapel surfboards in een te krappe camper de roadtrip van zijn leven. Het bizarre levensverhaal van een vrijgevochten en idealistische surfer.


Dorian ‘Doc’ Paskowitz was in zijn tijd een levende surflegende. Zo dook hij in de jaren 30 als een van de eerste surfers bij het Californische San Diego de golven in, introduceerde hij de sport in de jaren 50 in Israël en richtte hij de eerste surfschool van Amerika op. Paskowitz was echter ook een man van uitersten. Zo haalde hij in 2007 het nieuws door met een dozijn surfboards de zwaarbewaakte grens tussen Israël en de Gaza-strook over te steken om deze boards vervolgens doodleuk aan Palestijnse surfers uit te delen. De toen 86 jaar oude Joodse surfer hoopte met deze actie een bijdrage te leveren aan het vredesproces. “Als mensen samen kunnen surfen, dan kunnen ze ook samen leven,” aldus de Doc over zijn actie. Een jaar later zorgde Paskowitz weer voor opschudding. Surfwise, een documentaire over het bewogen leven van het elfkoppige Paskowitz gezin, verscheen in de bioscoop. In plaats van een surfheld wordt Paskowitz in deze film toch min of meer neergezet als een tirannieke vader die een zorgeloos paradijs voor zijn gezin wilde creëren, maar ondertussen zijn negen kinderen met ijzeren hand opvoedde en ze bovendien jarenlang in een 7 meter lange camper van surfspot naar surfspot sleepte.


Leven als een surfnomade
Een van de eerste dingen die Paskowitz in Surfwise zegt is: “We waren gelukkig. De ellende begon pas toen we van alles wilden.” Deze uitspraak staat eigenlijk symbool voor Dorian Paskowitz’s leven. Toen Paskowitz in 1958 zijn derde vrouw Juliette ontmoette, had hij zijn goedbetaalde baan als dokter al opgegeven en woonde hij in een oude auto op het strand van het Californische San Onofre. “Mijn vrienden versleten me uiteraard voor gek. Ik was echter voor het eerst in mijn leven zielsgelukkig. Waarom? Mijn leidde een simpel en deed wat ik leuk vond; ik was getrouwd, ik surfte iedere dag, sliep goed en mijn eerste zoon David stond op het punt geboren te worden” vertelt Paskowitz. “We leefden in een oude Studebaker uit 1948. Ons eten bestond voornamelijk uit vis en kreeft die ik zelf uit de oceaan viste. Daarnaast verleende ik medische diensten aan andere surfers, van het verbinden van wonden tot het ter wereld brengen van baby’s. Hiervoor liet ik me in kaas, bonen of hamburgervlees uitbetalen. Ik raakte er steeds meer van overtuigd dat ik de materialistische wereld niet nodig had, dat geld eigenlijk de wortel van al het kwaad is. Het toeval wil dat ik rond die tijd een erfenis van 50.000 dollar in mijn schoot kreeg geworpen. Op dat moment bestond ons vermogen uit 7 dollar, een afgetrapte auto en een zak bonen. Toch besloot ik om het geld niet te accepteren. Dom? Natuurlijk heb ik me wel eens afgevraagd of ik hier goed aan heb gedaan. Ik denk dat dit geld ons leven wel makkelijker gemaakt zou hebben, maar ook beter? Dat denk ik niet.” De beslissing om de erfenis niet te accepteren zou een beslissend moment in Docs leven worden. ‘Having nothing’ werd zijn nieuwe levensmotto en zou de basis vormen voor zijn zwervende bestaan.


Helden of outlaws?
In de jaren ‘60 was Juliette permanent zwanger en bracht ze na David nog acht andere kinderen - Jonathan, Abraham, Izzy, Moses, Adam, Navah, Salvador Daniel en Joshua Ben - ter wereld. Hun huis bestond uit verschillende oude auto’s, trucks en campers. Als het gezin echt geld nodig had, kluste vader Paskowitz soms bij als arts op een eerste hulp afdeling van een ziekenhuis, in een indianenreservaat of gaf hij surfles aan kinderen. In principe sloeg de Paskowitz familie echter alleen haar tenten op als er ergens goede golven stonden. ‘s Nachts sliepen ze als haringen in een ton op het strand, overdag brachten ze het grootste deel van hun tijd surfend op zee door. Vader Paskowitz was hier zo fanatiek in dat zijn kinderen in de jaren ’70 zo’n beetje alle surfwedstrijden bij de jeugd wisten te winnen. Dit zorgde ervoor dat de Paskowitzes uitgroeiden tot een bekende Amerikaanse familie. Niet alleen vanwege hun surfprestaties, maar vooral omdat het grote publiek gefascineerd raakte door hun zwervende bestaan. Voor sommigen waren de Paskowitzes niks anders dan wetteloze zwervers die aan de rand van de samenleving leefden, voor anderen waren ze juist hét ultieme symbool van vrijheid en avontuur. Het zorgeloze- en stressvrije surfleven had echter ook zijn schaduwkanten. Surfen was namelijk het enige dat Paskowitz zijn kroost leerde. Hij stuurde geen van zijn kinderen - acht zonen en één dochter - naar school. “Ik zag geen enkele reden waarom ze naar school moesten gaan. Ik vond dat ze op de ‘school van het leven’ veel meer leerden dan in een saai klaslokaal. Liefde voor het surfen, liefde voor de oceaan, liefde voor elkaar, liefde voor hun eigen lichaam, dat zijn de uiteindelijk de lessen die ik ze heb proberen bij te brengen. Een arts, advocaat of architect worden is makkelijk, een sterke persoonlijkheid worden is veel moeilijker. Alles wat makkelijk is, is de moeite niet waard. Daarom zijn er veel meer dokters op deze wereld dan big wave surfers. Al mijn kinderen zijn zeer sterke persoonlijkheden geworden. Daar ben ik uiteindelijk het meest trots op.”


Kinderen van de rekening
In Surfwise maken de kinderen echter vrij duidelijk dat ze iets minder blij met hun opvoeding zijn. Zo volgden ze een zeer streng suikervrij en vetarm graandieet (Dorian: “vet zijn is een vloek, gezonde vette mensen bestaan niet.”), was bezit of geld ten strengste verboden (Dorian: “we hebben niks nodig, de oceaan geeft ons alles.”), moesten ze iedere dag (surf)oefeningen doen (Dorian: “gezondheid zit niet in een flesje, je moet er voor werken.”) en werden ze bijna iedere avond getrakteerd op kreunende geluiden uit de ouderlijke ‘slaapkamer’ (Dorian: “sex is natuurlijk. Je ouders met elkaar horen vrijen is toch altijd beter dan ze horen ruziën?”). Deze Spartaanse opvoeding zorgde er voor dat de kinderen hun vader, of Fidel zoals ze hem noemden, steeds meer als onderdrukker begonnen te zien. Zelfs als volwassenen leken ze later niet los te komen uit de greep van hun charismatische vader. Dit komt in de documentaire mooi naar voren als David in de film een zelfgecomponeerd nummer over zijn vader zingt: “No good will come as long he lives. Because his will is still to strong to bear any other.” Ook Jonathan, de eerste die op achttienjarige leeftijd het ouderlijk ‘huis’ verliet, had graag beter beslagen ten ijs de grote boze wereld ingestapt. “We hadden geen enkele vorm van opleiding, we hadden geen flauw idee hoe het er in de echte wereld aan toe ging. We konden eigenlijk alleen maar professioneel surfer, rockster of zwerver worden” vertelt hij. Grappig is dit precies wat (een deel van) de kinderen zijn geworden. Zo scoorden Adam en Josh met hun rockband The Flys een nummer vijf hit in Amerika en werden Jonathan en Izzy professioneel surfers. Laatstgenoemde staat tegenwoordig aan het hoofd van het in de jaren ’70 opgerichte ‘familiebedrijf’, het Paskowitz Surfcamp.

RIP
Dorian ´Doc´ Paskowitz overleed in 2014 op 93 jarige leeftijd. Over Surfwise wilde de opa van zeventien kleinkinderen destijds niet al teveel kwijt. “Ik moet je eerlijk vertellen dat ik de film nog niet heb gezien en ook nooit ga zien. Mijn leven is namelijk helemaal niet zo bijzonder geweest, het zijn juist andere mensen die volgens mijn een abnormaal leven leiden. Dat zouden ze moeten filmen. Ik heb aan de film meegewerkt omdat mijn vrouw en mijn zoon Jonathan, me indertijd hebben gesmeekt om het te doen. Ik heb uiteindelijk ‘ja’ gezegd omdat ik alleen dankzij mijn gezin een leven als een surfnomade heb kunnen leiden en geluk in de vorm van liefde en gezondheid heb gevonden. Daar ben ik ze eeuwig dankbaar voor!”

Docs opmerkelijke levenslessen

  • There is a wisdom in the wave.

  • I consider myself a religious man, but I have nothing to do with religion. I don’t go to a synagogue, but I pray every day, several times a day, in fact.

  • Health is more than the absence of disease.

  • I was in Tel Aviv during Operation Desert Storm and saw Scuds flying over. We took our gas masks, hung them on a tree and went surfing while those bombs were dropping.

  • God will surf with the devil if the waves are good.

  • All healthy men are fit, but not all fit men are healthy.

  • War? A consequence of bad sex.

  • Eat clean, live clean, surf clean.

Leestip
Dorian ‘Doc’ Paskowitz beschouwde Surfing and Health als zijn levenswerk. Doc houdt in het boek vooral een pleidooi voor een gezond, en met name vet- en suikerarm, leven. Volgens hem is dit het geheim om ‘eeuwig’ jong te blijven. Hoewel zijn schrijfstel vrij warrig is, maken de verhalen die hij over zijn eigen surfleven vertelt een hoop goed. Surflegende Gerry Lopez noemde Docs boek ik ieder geval een ‘bijbel’. Surfing and Health is in eigen beheer uitgegeven en alleen te bestellen via alohadoc.com en amazon.com.
Surfing and Health, Dorian Paskowitz MD. 302 pag.










Info
  • Bekijk de tien minuten durende trailer van Surfwise.

  • Op paskowitz.com kom je meer te weten over de ‘family business’, het Paskowitz Surfcamp, en de familiegeschiedenis.









Wait for it...