Gert 'One Tough Mother' Boyle overleden. Rest in peace.

Gert Boyle, de vrouw achter het Amerikaanse Columbia Sportswear, is vorige week in haar woonplaats Portland overleden. De aan de nazi’s ontsnapte Boyle, die het gezicht was van de hilarische One Tough Mother reclamecampagnes, is 95 jaar oud geworden. Als eerbetoon aan de ‘Chairma of the Board’ hebben we hieronder een 12 jaar oud interview met 'Ma Boyle' uit Salt magazine geplaatst. Redacteur Ard Krikke sprak destijds met de pittige outdoortante ter gelegenheid van haar net uitgekomen boek ‘One Tough Mother’.


ONE TOUGH MOTHER (uit Salt #2 2007)

Duitse immigrante. Echtgenote. Moeder. Huisvrouw. Weduwe. CEO van een van ’s werelds grootste outdoormerken. “Als iemand me van tevoren had gezegd dat ik na de onverwachte dood van mijn man het bedrijf zou managen, dan had ik hem voor gek verklaard. Maar wat moet je als je, bij wijze van spreken, een kilometer voor de kust het diepe in wordt gegooid? Geloof me, dan zwem je voor je leven en stop je pas als je de kant hebt bereikt.” Salt sprak met Gert Boyle, de 84 jaar oude Chairma(n) of the Board van Columbia Sportswear.

Boeklancering One Though Mother
Van Joodse immigranten die in 1937 nazi-Duitsland ontvluchtten tot een van de grootste spelers op de buitensportmarkt, het verhaal van de familie Boyle laat zich lezen als een spannend jongensboek. Een van de hoofdrolspelers van dit succesverhaal is de huidige CEO van het Amerikaanse Columbia Sportwear, de 84-jarige Gert Boyle. In plaats van achter de geraniums te zitten, verschijnt ze nog steeds iedere dag op het werk en gaat er geen factuur zonder haar handtekening de deur uit. Onlangs verscheen Gerts autobiografie ‘One tough mother’ en naar aanleiding van dit boek werd Salt uitgenodigd om de ‘Chairma of the Board’ in levenden lijve te ontmoeten. Redacteur Ard Krikke stapte in het vliegtuig richting Oostenrijk en ontmoette Gert Boyle in het chique Hilton hotel in hartje Wenen.

Op de vlucht voor nazi’s
Op het moment dat het vliegtuig in Wenen landt, lees ik de laatste bladzijde van ’One tough mother.’ Hoewel het verhaal luchtig en met erg veel humor is geschreven - Gert vertelde haar levensverhaal aan schrijver Gerry Tymchuk waarna hij het voor haar op papier neerpende – heeft het toch een diepe indruk op me gemaakt. Gert ontvluchtte als jong meisje (13 jaar) met haar ouders en twee zussen nazi-Duitsland om een nieuw leven in Amerika te beginnen. Een van de eerste dingen die ik haar dan ook vraag als we om de tafel zitten, is of ze later nog wel eens naar Duitsland is teruggegaan. “Mijn vader was in de jaren ’30 een zeer succesvolle kledingfabrikant in Duitsland. Gelukkig had hij al snel door dat zijn joodse gezin niet veilig zou zijn voor Hitlers sinistere plannen en ondernam hij de nodige stappen om naar Amerika, naar Portland waar zijn broer woonde, te emigreren”, aldus Gert. “In 1937 stapte ik met mijn ouders en mijn twee zussen op de boot richting Amerika. Ik zag het als een groot avontuur. Voor mijn ouders was het natuurlijk een drama. Ze moesten al hun bezittingen achterlaten en een nieuw bestaan in een vreemd land zien op te bouwen. Terugkijkend kan ik niet anders zeggen dat Amerika goed voor ons is geweest. Ik ben later, veel later, weer naar de omgeving geweest waar ik ben opgegroeid. Ik moet zeggen dat er geen positieve herinneringen kwamen bovendrijven. Mijn motto is: “forgive, not forget”.


Columbia Hat Company
De Duitse Lamfrom familie vestigde zich dus in Portland (Oregon) en bouwde hier aan een nieuw bestaan. Gert vertelt me dat haar vader in 1938 een groothandel in hoeden kocht, de Rosenberg Hat Compay. “Hij vond de naam echter te buitenlands klinken en veranderde het in de Columbia Hat Company, genoemd naar de door Portland stromende Columbia rivier. Voor mijn vader moet er geen groter verschil zijn geweest tussen zijn leven als fabriekseigenaar, met honderden werknemers in dienst, en zijn leven als eigenaar van een eenmanszaak in hoeden.” Ontevreden met de service van zijn leveranciers, besloot vader Lamfrom om de productie van hoeden, en later buitensportkleding zoals visvesten en shirts, in eigen hand te nemen. Gerts man, Neal Boyle met wie ze in 1948 trouwde, werkte toen al voor het bedrijf. “Omdat de markt voor hoeden in de jaren ’50 aan het inzakken was, kwam Neal op een gegeven moment op het briljante idee om ook een paar kledingstukken voor skiërs, jagers en vissers te maken. Een kledingstuk waar klanten veel naar vroegen, was een visvest. Ik ging achter de naaimachine zitten en begon op aanwijzingen van Neal en de vertegenwoordigers een prototype met veel handige zakken te fabriceren. De eerste reacties op het vest waren zeer positief en al snel moesten onze naaisters overuren draaien om aan de vraag te voldoen. Het vest was een belangrijke stap op weg naar het huidige succes.”

Van huisvrouw naar CEO
In 1964 stierf Boyles vader en nam Neal het roer over. Gert had haar handen vol aan het opvoeden haar kinderen en het huishouden, en bemoeide zich verder niet met de zaken. Totdat haar man in 1970 geheel onverwacht aan een hartaanval kwam te overlijden. Hij liet haar niet alleen drie kinderen achter, maar ook een groeiend bedrijf met een grote schuldenlast. Ze herinnert zich die periode nog als de dag van gisteren. “Het eerste jaar was een drama. Ik wist niets van zakendoen en moest van de een op de andere dag een bedrijf van de ondergang redden. Gelukkig stopte mijn oudste zoon Tim, toen 21 jaar, met zijn studie om samen met mij er het beste van te maken. De eerste jaren daalde de omzet drastisch. We maakten iedere denkbare fout. De bank adviseerde ons op een gegeven moment om het bijltje er maar bij neer te gooien. Ze deden me een voorstel waar ik uiteindelijk zo’n 1400 dollar van over zou houden. Ik was woedend. Ik heb ze letterlijk de huid verrot gescholden en ze gezegd waar ze die 1400 dollars konden stoppen. Als ik een ding van mijn vader heb geleerd, is dat je nooit over je heen moet laten lopen. Zoals je zult begrijpen besloten we koste wat het kost om door te gaan. Het heeft me echter heel wat pijn en moeite gekost om zowel een zakenvrouw als een moeder voor mijn kinderen te zijn. Daarbij kwam ook nog dat ik als vrouw in een door mannen gedomineerde buitensportwereld vaak niet serieus werd genomen. Alleen door goed naar mijn werknemers te luisteren, hielden we het hoofd boven water.”


De vrouw van 1 miljard
Toch lukte het Boyle en haar zoon Tim om in de jaren die volgden een aantal doorslaggevende beslissingen te maken die Columbia uiteindelijk zouden laten groeien tot een internationale onderneming met een omzet van ruim 1 miljard dollar. Als eerste kwamen ze met een camouflagejas voor jagers op de proppen die de Quad Parka heette. Het unieke van deze jas was dat hij bestond uit een waterdichte buitenkant en een isolerende, uitneembare, binnenkant. Dit systeem werkte zo goed dat ze besloten om het ook hun ski-jacks toe te passen. De Bugaboo jas was geboren en zou uitgroeien tot een ‘million seller’. Een andere belangrijke succesfactor was om Gert Boyle in de zogenaamde ‘mother ads’ te laten opdraven. Volgens haar waren de eerste Columbia advertenties veel te technisch, te saai en te weinig onderscheidend. “De meeste mensen interesseert het niet hoe een bepaald kledingstuk is gemaakt, ze willen gewoon weten of het past en of het werkt. Een reclamebureau kwam op het idee om mij als een ‘tough mother’ in onze advertenties neer te zetten. Een soort tiran die er persoonlijk op toeziet dat haar zoon onder de meest bizarre omstandigheden de Columbia producten test. Ik moest eerst aan het idee wennen, maar toen de reclamejongens mij duidelijk maakten dat Columbia zich van de andere buitensportmerken kon onderscheiden door mij als uithangbord te gebruiken, ben ik overstag gegaan. De grappige insteek van de campagne was een doorslaand succes en we zijn er nooit meer mee gestopt.”

Geraniums
Als ik de 84-jarige CEO wil vragen of ze echt nog iedere dag naar het werk gaat, worden we onderbroken door een pr-dame. Ze verzoekt mij vriendelijk om het gesprek af te ronden aangezien de volgende journalist al klaar staat. Boyle gaat echter nog even door met vertellen. “Of werken niet vermoeiend is? Wat moet ik nu anders doen, thuis zitten? Nee, ik ben iedere dag om 9 uur op kantoor en blaf vervolgens iedereen af,” grapt ze. “Daarnaast ben ik regelmatig, zoals nu, in het buitenland om mensen te laten zien dat ik echt besta. Anders had jij nu waarschijnlijk gedacht dat ik een fictief personage was. Ik vind werken in de outdoor business leuk en het is een voorrecht om met jonge mensen om te gaan. Voorlopig kom ik dus nog wel even Tim en alle anderen lastig vallen. “Of ik mezelf als een voorbeeld voor vrouwen zie? Nee, ik heb gewoon gedaan wat ik moest doen en me hierbij nooit afgevraagd of ik een voorbeeldfunctie had. Weet je waar ik me tegenwoordig wel druk om maak? Om onze kinderen. Vooral in Amerika zijn veel kinderen te dik omdat ze ongezond eten, teveel naar schermpjes kijken en nooit meer buitenkomen.”

Mijn interviewtijd zit er helaas op. Ik vraag Gert of ze nog even met me op de foto wil. Bij het verlaten van de kamer geeft ze me een hand en vraagt ze of ik wel genoeg informatie heb om er een mooi stuk van te maken. “Als iets niet duidelijk is of ontbreekt, dan kun je me altijd bellen” zegt ze moederlijk en ze geeft me haar visitekaartje. Misschien is ze toch minder ‘tough’ dan in de advertenties.





Tekst Ard Krikke

Wait for it...